آنتونی کویین جزو بازیگران خاص و استثنایی تاریخ سینماست. بازیگرانی که نمونه های مشابه آنها - چه از نظر فیزیک ظاهری و چه از نظر سبک بازیگری - کم پیداست. نوع بازی کویین را دوست دارم و جزو بازیگرانی است که محبوب من است. در ایران اما آنتونی کویین به خاطر بازی در دو فیلم مذهبی - محمد رسول الله و عمر مختار - محبوبیتی دو چندان پیدا کرده است و حتی یکبار هم ظاهرا به ایران آمده. کیست که بتواند هنرنمایی او را در این دو فیلم و همچنین فیلم هایی همچون توپ های سن سباستین - جاده - باراباس - گوژپشت نوتردام - زوربای یونانی - آخرین قطار گان هیل - اسب کهر را بنگر و ... انکار کند.

او همچنین در بسیاری از فیلم های معروف دیگر ، در نقش های غیر اصلی به زیبایی ایفای نقش کرده است. فیلم هایی همچون : توپ های ناوارون  ، زنده باد زاپاتا ، لورنس عربستان و ...  . در زندگینامه او در سایت های می خوانیم که این بازیگر مکزیکی الاصل ، بوکسور و نقاش هم بوده و بعضی وقت ها هم دستی بر قلم نویسندگی داشته است ! او نیز مانند بسیاری از بزرگان بازیگری ، پله های ترقی را یک به یک و از بازی در نقش های رده سوم شروع کرد و سابقه بازی در تاتر برادوی را نیز با خود دارد. دوبلور بسیاری از نقش های میانسالی کویین ، استاد منوچهر اسماعیلی است که صدای زیبایش ، بسیار با چهره این بازیگر تناسب دارد.

پی نوشت : در عکس چقدر چهره  منوچهر  اسماعیلی و آنتونی کویین شبیه است

 ... باراباس نمرده .... اون زنده اس ... مرگ برا باراباس نیست...

آنتونی کویین در فیلم باراباس - با صدای منوچهر اسماعیلی

«آنتوني كويين» هنرمند معروف هاليوود و ستاره فيلم هايي همچون محمد رسول الله ، شيرصحرا ، زورباي يوناني و… زندگي هنري خود را با بازي در صحنه تئاتر و ايفاي نقشهاي كوتاه سينمايي آغاز كرد. «كويين» با همسر دوم خود «اي اولاندرا ادلري » درفيلم باراباس آشنا شد. زندگي زناشويي آنها پس از سي سال رابطه زناشويي به فرجامي تلخ و جدايي آن دو از يكديگر ختم شد. كويين پيش از مرگش گفته بود: « اين جدايي باعث شد كه مهرباني مردم را نسبت به خود دريابم. مردم به گرمي با من رفتار مي كنند و مرا به خوبي درك مي كنند» ويژگي بارز او در زندگي و در سينما اشتياق فراوان به زندگي بود. نخستين بار در سال 1952 براي بازي در نقش برادر «زاپاتا» انقلابي معروف مكزيك در فيلم زنده باد زاپاتا اسكار گرفت و جايزه اسكار دوم خود را نيز در سال 1956 براي ايفاي نقش در درام «شور زندگي» به دست آورد. كويين در سال 1987 در مصاحبه يي گفت به بيشتر آرزوهايي كه در جواني داشت دست يافته است. وي با اشاره به كودكي خود گفت: «من هرگز آن بچه را راضي نكردم اما گمان مي كنم من و او حالا معامله يي كرده ايم. مثل بالارفتن از يك كوه است. من او را به اورست (بلندترين قله جهان) نبردم اما به قله كوه ويتني رساندم و گمان مي كنم همين قله هم قله كوچكي نيست.» كويين پيش از مرگ 17 روز به علت سينه پهلو و ناراحتي هاي تنفسي در بيمارستان بستري بود. او كه در مكزيك به دنيا آمده و در شرق لس آنجلس با فقر پرورش يافته بود، از تئاتر و بازي نقش هاي درجه دوم در سينما به خاطر حساسيت، فيزيك خاص و شيوه بازيگري به هنرمندي بين المللي تبديل شد و در طول بيش از 50 سال بازيگري در نقش پادشاهان، سرخپوستها، يك پاپ، يك مشتزن و يك هنرمند ظاهر شد. او يكبار در مصاحبه يي به شوخي گفت: من هرگز به دختر دلخواهم نرسيدم اما در عوض به پادشاهي كشورها رسيدم.

از نظر بسياري از تحسين كنندگان او، نقش «زوربا» كشاورز يوناني در سال 1964 به ياد ماندني ترين نقش تمام زندگي اش بوده است. اين نقش، نقش محبوب خود او نيز بود بطوري كه در سال 1983 نسخه يي موزيكال از همين اثر را در صحنه تئاتر اجرا كرد. او در كودكي واكسي بود روزنامه مي فروخت و مبلغ مذهبي بود. پس از بازي در نقش بدل يك هنرپيشه با كاترين دختر خوانده «سيسيل ب ـ دوميل» تهيه كننده معروف سينما آشنا شد و با وي ازدواج كرد، ازدواجي كه كارش را در سينما بسيار آسانتر كرد. حضور او در نقش پل گوگن در فيلم شور زندگي در سال 1956 بيش از هشت دقيقه نبود اما براي همين هشت دقيقه دومين اسكار نقش دوم خود را گرفت. «ايرنه تاگي دسوفي» از دوستان كويين مي گويد: «انگيزه كار او عشق به هنر بود. من 29 بار اجراي «زوربا» را توسط او در تئاتر ديدم. هر شب با چنان اشتياقي بازي مي كرد كه گويي نخستين اجراي اوست. او كارش را با عشق انجام مي داد . "

منبع:  funpatogh.com