داشتن و نداشتن - to have and have not

کارگردان : هاوارد هاکس

بازیگران:

• همفری بوگارت / هری مورگان
• لورن باکال / ماری برونینگ
• والتر برنان / اِدی

محصول سال 1945 - استودیو برادران وارنر - زمان 100 دقیقه

نکته جالب:  فیلمی که در آن بالاخره بوگی همسر مورد نظرش را پیدا کرد !

لینک در IMDB

اطلاعات دوبله فیلم در دایره المعارف دوبله

من هم با داشتن و نداشتن موافقم. هم ارنست همینگوی رو داریم و هم بوگارت و باکال.

من هم با داشتن و نداشتن (یا همون کازابلانکای کوچک) موافقم.

-

کافیه لبات رو بذاری رو هم و فوت کنی ...

(۱۷-۱۰-۱۳۸۸ ۰۳:۵۶ عصر)MunChy نوشته شده:  

کافیه لبات رو بذاری رو هم و فوت کنی ...

می دونی که مجبور نیستی با من رل بازی کنی! لازم نیست چیزی بگی و مجبورم نیستی کاری بکنی، هیچی...! فقط اگه خواستی سوت بزن! حتما بلدی چطوری سوت بزنی، هان ؟! کافیه لباتو بذاری رو هم و فوت کنی....

به عنوان یک پیشنهاد، اگر موافق باشید در کنار نقد فیلم، به بررسی صداهای انتخابی زمان دوبلاژ نیز بپردازیم...

دیالوگی که به آن اشاره شد را به زبان اصلی آپلود کرده ام، با وجودی که باکال از عهدۀ صدای این شخصیت به زیبایی و با قدرت برآمده، اما چرا دوبله فارسی (رفعت هاشم پور) یک سر و گردن بالاتر است...؟!

http://www.4shared.com/file/190572590/43..._have.html

(۱۷-۱۰-۱۳۸۸ ۰۳:۵۶ عصر)MunChy نوشته شده:  

من هم با داشتن و نداشتن (یا همون کازابلانکای کوچک) موافقم.

کازابلانکای کوچک ؟  تشبیه زیبایی است. داستان فیلم شباهت زیادی با کازابلانکا دارد و مولفه های مشابه در فیلم زیاد است : فرار یک زوج و نیاز به کمک یک نفر دیگر -کافه -  ترانه و پیانو - شخصیت شوخ نقش دوم و ...  وارنر برادرز در فکر این بود که موفقیت کازابلانکا را تکرار کند.  عکسی که گذاشتی از خود DVD کیچر کردی مونچی جان ؟! رنگ و روی عکس خیلی نوستالژیک و اورجیناله و با عکس های اینترنتی تفاوت داره.

(۱۷-۱۰-۱۳۸۸ ۰۹:۰۳ عصر)بانو نوشته شده:  

با وجودی که باکال از عهدۀ صدای این شخصیت به زیبایی و با قدرت برآمده، اما چرا دوبله فارسی (رفعت هاشم پور) یک سر و گردن بالاتر است...؟!

فکر می کنم به همان دلیلی که صدای حسین عرفانی از صدای اصلی خود همفری بوگارت جذاب تر است ، در اینجا هم صدای رفعت هاشم پور از صدای خود لورن باکال بیشتر به چهره اش می نشیند. در آن زمان ما دوبلورهایی همپا و هم قد بازیگران افسانه ای سینمای کلاسیک داشتیم  و با انتخاب های درست مدیر دوبلاژ یک دوبله شاهکار دیگر شکل گرفته است .   راستی دوبلور ثابت لورن باکال همیشه خانم هاشم پور بودند ؟

(۱۸-۱۰-۱۳۸۸ ۱۲:۰۲ صبح)IranClassic نوشته شده:  

عکسی که گذاشتی از خود DVD کیچر کردی مونچی جان ؟! رنگ و روی عکس خیلی نوستالژیک و

حقیقتش دو نسخه (یکی دوبله و یکی اصلی) دیویدی از این فیلم دارم که میخواستم عکس مربوط به همون صحنه ای که دیالوگ جذاب باکال (You Just Put Your Lips Together & Blow - فقط لبات رو بذار روی هم و فوت کن) نقل میشه رو بذارم و روی همین حساب عکس رو از روی دیویدی دوبله فیلم کپچر کردم.

فیلم ها و عکس هایی که سیاه و سفید هستن ، وقتی رنگ فیلم به جای سفید خالص متمایل به قهوه ای میشه ، حالتی نوستالژیک و تاثیرگذارتر پیدا می کنه. مخصوصا برخی فیلم های دوبله قدیمی این حالت رو داشتن. اگر دقت کنید برخی نسخه های فیلم های سیاه و سفیدی که شرکت کریتریون کار کرده همین حالت رو دارن. نمی دونم عمدا این کار رو کردن یا اینکه reel اصلی فیلم اینطوری بوده.

فکر می کنم آخرین بار 5 سال پیش بود که داشتن و نداشتن رو دیدم. شاید بد نباشه دوباره ببینمش. وقتی فیلمی رو بعد از سالها دوباره می بینی کلا مفهوم برخی صحنه ها ممکنه برات عوض بشه و این به خصوص در مورد فیلم های خوب تاریخ سینما مصداق داره. 

" تا حالا یه زنبور مرده نیشت زده ؟! "

این تیکه کلام پیرمرد با مزه فیلمه ( والتر برنان ) که من خیلی ازش خوشم میاد. یا اینکه ظاهرش نشون میده که یک آدم ساده م دائم الخمر است اما در اصل زیرک و زرنگ است و مخصوصا در سکانسی که کارآگاه پلیس ،  ازش بازجویی می کنه خیلی جالبه ، او خودش رو به احمقی می زنه و با همین حربه همه ، حتی پلیس رو می ذاره سر کار !

" اگر باهام کار داشتی سوت بزن ! "

شخصیت باکال و استیلی ( style ) که در این فیلم داره جالبه. بر خلاف کازابلانکا ( که بوگارت شیک پوش بود ) در اینجا هر چه باکال شیک پوش و خوش لباس است ، بوگارت ساده پوش و بد لباس است و در صحنه هایی که این دو تا با هم هستند نوعی عدم تجانس به چشم میاد. مثلا حس میشه که ماری ( باکال ) از سر هری ( بوگارت ) زیاده و اون ترکیب ( شیمی chemistry )  که در سینما باید بین دو تا زوج برقرار بشه ( اون طور که در کازابلانکا بین ریک و الزا بود )  نمی بینیم. تماشاگر امروزی کمی براش سنگینه که ماری جوان و زیبا و شیک پوش  با هری سالخوره و ژنده پوش روی هم بریزن. گرچه بازی زیبای باکال و بوگارت اینو باور پذیر می کنه. شاید هم همین تضاد به فیلم نوعی جذابیت ( جدای از دنیای واقعی ) می بخشه.

(۱۸-۱۰-۱۳۸۸ ۱۲:۰۲ صبح)IranClassic نوشته شده:  

با وجودی که باکال از عهدۀ صدای این شخصیت به زیبایی و با قدرت برآمده، اما چرا دوبله فارسی (رفعت هاشم پور) یک سر و گردن بالاتر است...؟!

فکر می کنم به همان دلیلی که صدای حسین عرفانی از صدای اصلی خود همفری بوگارت جذاب تر است ، در اینجا هم صدای رفعت هاشم پور از صدای خود لورن باکال بیشتر به چهره اش می نشیند. در آن زمان ما دوبلورهایی همپا و هم قد بازیگران افسانه ای سینمای کلاسیک داشتیم  و با انتخاب های درست مدیر دوبلاژ یک دوبله شاهکار دیگر شکل گرفته است .   راستی دوبلور ثابت لورن باکال همیشه خانم هاشم پور بودند ؟

صدای رفعت هاشم پور برای لورن باکالِ 22 ساله یه هوا سنگین است.

صدای شهلا ناظریان بهتر جواب می داد مثل  فیلم گذرگاه تاریک.

ولی حسادت زنانه لورن باکال در صدای بانو رفعت خیلی روشن است  بخصوص صحنه ای که بوگی می خواد لباس هلن را در بیاورد.

(۱۸-۱۰-۱۳۸۸ ۰۴:۲۸ عصر)بهزاد ستوده نوشته شده:  

صدای رفعت هاشم پور برای لورن باکالِ 22 ساله یه هوا سنگین است.

صدای شهلا ناظریان بهتر جواب می داد مثل  فیلم گذرگاه تاریک.

شاید ، اما دو نکته رو باید در نظر گرفت:

1- صدای شهلا ناظریان خیلی رومانتیک و عاشقانه است در حالی که نقش ماری ( لورن باکال ) خیلی رومانتیک نیست ، خصوصیات شخصیتی ماری بیشتر به نقش اسکارلت بربادرفته می ماند و صدای خانم رفعت هاشم پور بیشتر به او  می آید. مخصوصا با آن نگاه های معناداری که به هری ( بوگارت ) می کند و تیکه هایی که می اندازد و حسادت های زنانه ای که گفتی ....   در گذرگاه تاریک نقش باکال اینگونه نیست و در آنجا صدای خانم ناظریان مناسب تر است.

2- درست است که سن باکال هنگام ایفای این نقش 22 سال بوده اما چهره و رفتار او در حد یک زن 27-28 ساله است و کمتر کسی حدس می زند که این دختر اینقدر کم سن و سال است. البته شاید این کار به عمد صورت گرفته تا تفاوت زیاد سنی با بوگارت به حداقل برسد

انتخاب رفعت هاشمپور باین دلیل بود که تعداد بانوان دوبله انگشت شمار بود

در فیلم داشتن و نداشتن معیار انتخاب رفعت هاشمپور توانایی و جنس صدا ی او بود و مرحوم کاملی باین که صدای بانو رفعت برای لورن باکال یک هوا بزرگتر می زند اهمیت نداد وایشان را برگزید

بین لورن باکال آرام  و منفعل و ویویان لی اکتیو که گریه می کند جیغ می زند شلوغ است هیچ شباهتی نیست  ولی همانطور که عرض شد خصوصیات نقش ماری کاملاً در صدای رفعت هاشمپور دیده می شود

يک عنصر در اين ميان وجود دارد آن هم گستاخی است! گستاخی که رفعت هاشم پور با خودش می آورد.

(۲۰-۱۰-۱۳۸۸ ۱۲:۴۵ صبح)رامین_جلیلوند نوشته شده:  

يک عنصر در اين ميان وجود دارد آن هم گستاخی است! گستاخی که رفعت هاشم پور با خودش می آورد.

گستاخی ، کاملا درسته. دقیقا همین است. جنس صدای هر گوینده با خودش صفات خاصی را می آورد.

به این مطلب توجه کنید:

" ... خیلی ها بین دو فیلم کازابلانکا و داشتن و نداشتن بواسطهء شباهتهائی که دارند (وقوع داستان در ابتدای جنگ جهانی,گذشتن قسمت زیادی از قصه در داخل کافه و یک رابطه عاشقانه) مقایسه هائی انجام می دهند و در اغلب قریب به اتفاق این موارد کازابلانکا را فیلم بهتری نسبت به داشتن و نداشتن می دونند.حال آنکه برای من این قضیه کاملا برعکسه.البته آنهائی که از کازابلانکا تعریف می کنند دلایل خودشون رو دارند:یک رابطه عاطفی پر سوز و گداز, زودتر ساخته شدن این فیلم نسبت به داشتن و نداشتن و دیالوگهائی به یاد ماندنی که همشون هم دلایل درستیه اما شاید علت اینکه من داشتن و نداشتن رو نسبت به کازابلانکا بیشتر میپسندم کیفیات آگاهانهء این فیلم نسبت به کازابلانکاست. میگن هوارد هاکس آگاهانه میخواسته در تضاد با رویکرد نسبتا منفعلانهء بوگارت در فیلم قبلی اینجا بوگارت کسی باشه که با هوشمندی و زرنگی همه چیز رو به نفع خودش تموم میکنه و بجای اینکه به مانند کازابلانکا با یک فراغ ابدی دست و پنجه نرم کنه آخر فیلم هم پوز نازیها رو به خاک بماله و هم با دختر مورد علاقه اش بزنه به چاک... ! "

این نوشته مربوط به یک وبلاگ است که نویسنده آن مثلا قصد تعریف از فیلم داشتن و نداشتن را داشته ، اما دلایل را اشتباهی آورده و کلی از موارد برتری کازابلانکا بر داشتن و نداشتن گفته ( رابطه عاطفی قویتر - زودتر ساخته شدن فیلم - دیالوگ و فیلمنامه جذاب تر و ... ) و بعد نتیجه گیری کرده که نه ! داشتن و نداشتن بهتر است چون کیفیت آگاهانه دارد ! . اینکه کیفیت آگاهانه دیگر چه صیغه جدیدی در دنیای سینماست بماند. نتیجه گیری بعدی نویسنده اینست که بوگارت در فیلم قبلی اش رویکرد منفعلانه ای داشته و هاوارد هاکس می خواسته جبران کند و بوگارت هم به جای پایان غم بار در اینجا پوز نازی ها رو به خاک بماله و هم با دختر مورد علاقه اش بزنه به چاک !!  جل الخالق.

نویسنده محترم انگار که سوراخ دعا را گم کرده و اصلا حواسش نبوده که  فیلمنامه فیلم ، اقتباسی از رمان داشتن و نداشتن است و زحمت این کارها را قبلا ارنست همینگوی کشیده و داستان از اوست. معلوم است نویسنده از پایان های هندی که پسر و دختر همه دشمنان را ناکار می کنند و با هم فرار کنند خیلی خوشش می آمده. اصولا مقایسه این دو فیلم کار صحیحی نیست و فقط در حد شباهت داستان و یکی بودن بازیگر اول فیلم باید متوقف شد. داشتن و نداشتن در سبک خاص خود فیلمی زیباست و داستان آن و پایانش ، فقط منحصر به خودش است . مقایسه اینکه بوگارت در فلان فیلم منفعل بوده و اینجا هاکس می خواسته جبران کند و او را قوی نشان دهد اینقدر مضحک و خنده دار است که انگار نویسنده اصلا از شخصیت پردازی و هنر بازیگری اطلاعی ندارد. در این دو فیلم بوگارتی وجود ندارد بلکه در یکی ریک و در دیگری هری وجود دارد که زاییده داستان و پرورده کارگردان این دو اثر بوده است.

برعکس آنچه نویسنده  مطلب پنداشته ، مطمئنا اگر هری ( بوگارت )  پوز نازی ها را نمی زد و با دختر مورد علاقه اش فرار نمی کرد بلکه در قایق اش کشته می شد این فیلم پایان زیباتر و تاثیرگذارتری داشت. همچنانکه ناخدا خورشید که اقتباسی ایرانی از رمان همینگوی است به نظر من تاثیر گذارتر از داشتن و نداشتن خارجی از کار در آمده است. به راستی  اگر هنرنمایی های بوگارت- باکال و والتر برنان را از نسخه خارجی فیلم حذف کنیم دیگر چه جذابیتی از فیلم می ماند ؟ اگر نقش های اصلی را بازیگرانی گمنام و معمولی بازی کنند ، آیا فیلم به یک اثر داستانی متوسط و معمولی تنزل نمی کند ؟

موافقم. مقایسه فیلم ها با هم ( به خصوص موارد مشابه ) کار صحیحی نیست. مثل اینه که مثلا بخواهیم بگیم ادیسون دانشمند بهتری بوده یا انیشتین ؟!   حافظ بهتره یا سعدی ؟!  هر کدوم در نوع خودشون عالی و ممتاز بودن. داشتن و نداشتن هم همینه. کلا توی فیلم های هاوارد هاکس همیشه یه نوع سرخوشی و نگاه خوشبینانه به زندگی وجود داره که ذات اونه. مثلا ریوبراوو .

در داشتن و نداشتن یک نوع رابطه خاص بین شخصیت ها وجود داره که من دوست دارم. نوعی صمیمیت ناشناخته .  فیلم رو سالها پیش دیدم و الان که به ذهنم رجوع می کنم می بینم که فقط صحنه هایی که بوگی و باکال ( هری و ماری ) با هم بودن و همچنین صحنه هایی که بوگی با والتر برنان با هم بودن رو به یاد می آرم. تقریبا هچکدوم از شخصیت های فرعی رو به یاد نمی آرم ! حتی اون زوجی که  می خواستن از بندر فرار کنن هم اصلا چهره شون رو به خاطر نمی آرم. در واقع اصلا اسم هری و ماری رو هم فراموش کرده بودم چون به نظرم میاد که بوگارت و باکال بیشتر از اینکه بازی کرده باشن خودشون بودن و برای همینه که فیلم رو دربست به تسخیر خودشون در آوردن. بقیه شخصیت های فرعی داستان زیر سایه حضور این زوج گم هستند و فقط والتر برنان  در این میان عالی و برجسته است.

نظر شخصی و غیر کارشناسی :  از بوگارت در اینجا خیلی خوشم نمی آد ( نه اینکه بدم بیاد ) . بوگارت رو در نقش های شیک و تمیز بیشتر دوست دارم. شخصیتی که این بازیگر داره با اون نوع تیپ ها عالی در  میاد. این نوع نقش ها رو همه بازیگرها می تونن دربیارن اما اون نقش ها رو نه . این نقش ، با پس زمینه بوگارت گانگستری که بازنشسته شده یا کافه اش رو فروخته قابل تحمل است اما اگر بدون اون پشت زمینه ذهنی تصورش کنیم ، یک نقش عادی است. نمی دونم ! باید دوباره این فیلم رو ببینم شاید نظرم برگشت

نظر علمی و کارشناسی : فیلم خوبی است که می شود نمره 4 از 5 را بهش داد. دوبله بسیار خوبی دارد و هم نسخه با کیفیت DVD و هم نسخه رنگی شده آن در بازار وجود دارد. اگر دوستدار ارنست همینگوی (ره) هستید ، اگر طرفدار همفری بوگارت هستید یا از لورن باکال خوشتان می آید ، دیدن این فیلم را به شما توصیه می کنیم.

سکانس مورد علاقه:  تمام صحنه هایی که والتر برنان در آن هست  . سکانس مورد علاقه شما چیه ؟!