می خواستم بحث جدیدی به عنوان پوستر فیلمهای خارجی  که در ایران بروی اونها کار شده به پردازم

دوستان خودشون میدونن که وقتی فیلمی خارجی به ایران می اومد که تعدادشون هم خیلی زیاد بود بعضی از هنرمندان گرافیست باتوجه به پوستر  اصلی فیلم پوستری فارسی طراحی میکردن

که این هنر از دست رفته الان

می خواستم در مورد این هنر واین پوسترها  وهنر مندان صحبت کنیم

واگر نمونه ای بود ممنون میشم

چیزی زیاد نبود وقتی با شما دوستان اشنا شدم  باخودم گفتم کافه بدون رادیو نمیشه .لطف کننن با هم در مورد رادیو برنامه های رادیویی قدیمی وگویندگان اون باهم صحبت کنیم.

ممنون میشم.

درضمن من حوصله گلهای تازه - یک شاخه گل - رنگارنگ و این حرفا رو ندارم !

هرکی بهترین اطلاعات رو در مورد گویندهای رادیو یی قدیم بده جایزه داره هر چهار شنبه

ایزی رایدر : فیلمی نو از سینمای امروز

دوست عزیزی بتازگی به جمع ما اضافه شده که با خود عشق واقعی به سینما را ارمغان آورده است و میخواهد این ره آورد را با دوستان سینما در میان بگذارد."هاریلا"{احتمالاً اسم مستعار است} در نخستین گفتار خود از سواری آسان Easy Rider   سخن میگوید که آنسوی مرزها دیده است. این، یک برداشت عاطفی است از فیلمی که سینمای روز را تکان داده است و بنابراین فیلمی است که ما ای بسا هرگز در اینجا نبینیم. {احتمالا این مقدمه از استاد پرویز نوری است}

در این کوتاه میخواهیم از فیلمی سخن بگوییم که سینمای آمریکا را دگرگون ساخت،فروشی سرسام آور داشت و صدها هزار تماشاگر مشتاق را بسوی خود کشید : ایزی رایدر. آن را در لندن دیدم. فیلمی فراوان موفق که همه جا سخن از آن بود و سخت بدلها نشسته بود.از آن نوع فیلمهایی که ساده و بیزحمت فهمیده میشوند ولی چه مشکل به قالب کلمات بیایند.

سخن کوتاه. دنیس هاپر و پیتر فاندا دو چهره جوانند و درعین حال که سخت پیر می نمایند ، ولی کارشان یک فیلم جوان پسند و داغ است. سوژه فیلم را با تری سوترن نوشتند و هاپر کارگردانی را بعهده گرفت و فاندا با کمک ویلیام هیوارد دست به تهیه آن زد. در عین حال هردو بازیگر آنند. یک تیم کوچک و کاری بزرگ. فیلمی میسازند بدون زرق و برق،بدون دکور و خرج زیاد.

براستی آنها شایسته آنچه که یافتند بودند. داستان فیلم چنین است، دو مرد جوان (فاندا و هاپر) با دو موتورسیکلت ، پس از فروش مقادیری مواد مخدر در "لوس آنجلس" سفری دراز را به سوی "نیواورلئان" شروع میکنند. دنیس هاپر یک بازیگر استثنائی، یک آرتیست بزرگ، افشاگر زیبایی غیرمنتظره است. با عینک دودی خود و چهره ای که بحد ذات صداقت، بی تظاهر و صادقانه است، رل خود را بی پرده بازی میکند و بکلامی صریح تر ، او بازی نمیکند. او ادای کسی را درنمیآورد. این واقعاً اوست در صداقتی ستایشگرانه، کم حرف و بی تظاهر. اگرچه مواد مخدر را به منظور کسب پول فروخته و در باک بنزین موتورش مخفی کرده است ولی به نظر می آید کمترین ارزشی برای آن قائل نیست.در بین راه مردی را پشت موتورش سوار میکند ، نمیداند او کیست و نمیخواهد بداند. همسفرش (فاندا) خطر یک غریبه را به او تذکر می شود ولی او توجهی ندارد. مرد کیست؟ میتواند یک هیپی باشد. در دهکده ای به سبکی غریب با عده ای زندگی میکند، در شرایطی که مردمش به کمترین قوت برای ادامه ی حیات راضیند و آزاد و دور از جنجال شهر زندگی میکنند. زندگی که بیشتر به یک تئاتر مدرن میماند تا واقعیت.

دومین غریبه ، مرد دائم الخمری است که در زندان باو برمیخورند. از آن موجوداتی که در روز یک تاجر، یک سیاستمدار، یک کارخانه دار یا مدیر کلند و در شب سیاه مستی سرگردان. او کشته میشود. در نیمه شبی تاریک در یک شهر غریب بوسیله مردمی که قویترین احساسشان ، تعصبی وحشیانه است. پس از آن سسکسس و عشق با دو زن در حدی بغایت نو و بیتظاهر.

 ... جک نیکلسون و پیتر فاندا

و چنین است که ظاهرا ایزی رایدر چیزی جز دو موتورسیکلت، دو مسافر آن ، دو غریبه که به آنها برمیخورند، جاده های طولانی و غروبهای آفتاب نیست. بهمراه موسیقی بینهایت زیبای این فیلم ، آنگاه که دو موتورسیکلت سوار جاده های خالی و دراز را می پیمایند، جای بازیگران سخن میگوید و داستان آنها را تعریف میکند. از آن صفحاتی که بزودی رکورد فروش را مانند خود فیلم میشکند.

ولی صرف نظر از داستان معمولی فیلم، در این سفر است که تماشاگر به چشم اندازی تازه از عشق و نفرت و هیپی گری میرسد.در ایزی رایدر ، اخلاق،احساس،تعصب و ... در بیان عادی خود فراموش شده اند. همانطور که این فیلم نمایشگر قدرت و زیبایی نیز نیست و نه از آن نوع فیلمهایی که مُصِر در حفظ امانت کاراکتر و عرضه و اجرای سوژه اند. مرز صداقت در ایزی رایدر شکسته میشود. گریز آنها ، از معیارهای پذیرفته شده است و بدینسان است که فاندا و هاپر تا به پایان ، دست نیافتنی و ناشناخته باقی میمانند. نسل بی اتکاء.  همچنین چشم اندازی تازه ازتفنن، مرگ جدی، غربت، مسائل فکری و معنوی و زیرکی میگشاید نه به مثابه آنچه تاکنون دیده ایم. فاندا نیز در حد خود نمایشگر اصالتی شگرف است. آنگاه که دستهایش بی اعتنا دسته بلند فرمان را گرفته و نرم میراند، او را سلطان بی رقیب موتورسیکلت سینما بنظر میآورد. شاد و بی خیال است و با همسفرش مسابقه می دهد. نسبت به او احساسی بی تظاهر دارد؛ از آن نوع محبت های بدوی که خاص آدمهای نظیر اوست.

پایان فیلم چیزی است که کمتر انتظار آن میرود. آنها به نزدیکی مقصد رسیده اند. فاندا خوشحال است. او میگوید "ما برنده شدیم" و هاپر پاسخ میدهد که "دوباره زنده شدیم." در جاده ای که به نیواورلئان می رسد، کامیونی از دور میآید و دو مرد در آن نشسته اند، آنکه کنار راننده نشسته تفنگی در دست دارد. آنرا شلیک میکند و گلوله در سینه فاندا می نشیند. جسد کنار جاده می افتد. شاید یک حیوان را با ترحم بیشتری می کشند! لحظه ای بعد کامیون دور میزند و مرد برای تکمیل نقش خود، مسافر دومی را بهمراه موتورسیکلتش به هوا می فرستد. موتور آتش میگیرد و جسدی دیگر در کنار جاده می افتد.

تماشاچی در پایان ، چند لحظه ای برجای میماند؛ در مقابل واقعیت بی تظاهری که می بیند ؛ و باور می کند. چه فاندا و هاپر واقعا همان هستند که در غالب فیلم می بینیم و سمبلی از هزارها انسان سرگشته امروز در زندگی بی قانون، بی قابلیت و بی نهایت تهی عصر فضا و حکومت ماشین که بدنبال آرامش گمشده خویش به هیپی گری پناه می برد. به کلامی دیگر، آیا توفیق ایزی رایدر بخاطر آن نیست که با جسارت و بی پرده به نمایش واقعیت در جهان بی تمدنی دست میزند که همه در پی زیبا و متمدن جلوه دادن آن هستند؟ و یا به این دلیل که خشونت در چهره واقعی خود – نه آنچنان که در فیلمهای وسترن می بینیم- به نمایش درمی آید؟

بهر جهت ایزی رایدر با موفقیتی که بدست آورد ثابت کرد که در حد خود تجربه ای تازه در سینما و بخصوص نقطه عطفی برای فیلمساز آمریکائی و گامی درجهت تغییر و تحول سلیقه تماشاچی می تواند باشد.

                                مجله ستاره سینما   ش 699   24 بهمن 1348

Easy Rider

محصول 1969 آمریکا - کمپانی کلمبیا                 

کارگردان: دنیس هاپر

نویسندگان: دنیس هاپر- پیتر فاندا – تری ساترن

تهیه کننده: پیتر فاندا

بازیگران:دنیس هاپر- پیتر فاندا – جک نیکلسون

موسیقی: راجر مک گوئین

مدت : 94 دقیقه

http://www.imdb.com/title/tt0064276/

اصولاً دانستن کار سختی‌ست. برای همین هم هست که وقتی برای کنکور می‌خوانی احساس می‌کنی که روی اعصابت یک لودر درحال خاک برداری است. اما دانستن همه‌چیز، چیزی فراتر از سخت هست. اصولاً دو نوع چیز در جهان هست: یکی چیزهایی‌اند که سخت هستند مثل دانستن و دومی چیزهایی هستند که سخت نیستند. این‌ها چیزهایی‌اند که نمی‌شود فهمیدشان. تا به حال به این فکر کردید که بچه‌ها فسقلی چقدر راحت و آسوده به آتش دست می‌زنند؟ حتماً فکر کرده‌اید. به چه جوابی رسیده‌اید؟ شاید به جوابی که من رسیده‌ام رسیده باشید. آنها در جهانی سیر می‌کنند که چیزهایی که سخت نیستند را تجربه می‌کنند. آتشی که برای ما سخت است برای آنها تجربه‌ایی هیجان‌انگیز و شاید لذت‌بخش باشد. برای همین هم هست که ما همیشه می‌خواهیم ندانیم هرچند خودمان را خیلی هم که خاکی نشان دهیم جوینده‌ی علم می‌دانیم و آمال و آرزویمان این است که انیشتین بشویم یا ابن‌سینا. و خنده‌دار آنجاست که عده‌ایی می‌خواهند همه‌چیزدان شوند (و فاجعه آنجاست که عده‌ایی خود را همه‌چیزدان می‌دانند!)!

وقتی از همه‌‌چیزدرباره‌ی‌ایو شنیدم خنده‌ام گرفت. مگر می‌شود همه‌چیز را درباره‌ی ایو فهمید. اصلاً ایو کیست؟ از سر کنجکاوی گرفتم و نگاه‌ش کردم. فیلم از نظر کیفیت همه‌چی تمام بود. صحنه‌ی اول که به ساده‌ترین شکل ممکن برگزار شد سپری شد. صدای گرمی که بقولی یگان‌یگان افراد را معرفی می‌کرد و من را سخت گرفته بود. این عجیب بود!
از فیلم‌هایی که همه‌چیز را همان دقیقه‌ی اول می‌ریزند روی دایره خوشم می‌آید. آدم را آتل‌و‌باطل نمی‌گذارند تا ته‌ش به آدم بگویند دنیا دست کیست که معمولاً هم نمی‌گویند! این همان چیزیست که یک فیلم را سرپا نگاه می‌دارد. گاهی که فیلم‌های غیر از این نوع را نگاه می‌کنم، وسط فیلم از خودم می‌پرسم: خب! اگه من نفهمم که آخرش چی می‌شه، مثلاً چی می‌شه؟ که معمولاً از سر بی‌حوصلگی فیلم را تمام می‌کنم و هیچی به هیچی! اما ببینید فیلم‌هایی را که با این سوال می‌کشند آدم را: چطور می‌کشد؟ چطور می‌میرد؟ چطور می‌رسد؟ چطور می‌بوسد؟ و چطورهای دیگر. همیشه چطورها پیچیده‌تر از چه‌ها بوده‌اند.

همه‌چیز‌درباره‌ی‌ایو هم از همین قماش است. مرا کشاند که ببینم چطور ایو آن جایزه‌ی را می‌گیرد. و اینجاست که کارگردان خیالش از بابت داشتن تماشاگر راحت می‌شود و فیلم‌ش را می‌سازد.

حسادت بردی به ایو ، حسادت مارگو به ایو . این‌ها چیزهایی هستند که ایو را وسط سیبل می‌گزارد اما سیبلی که بجای تیر فقط نگاه‌ها را به خود می‌کشد. ایو وسط همه‌ی ماجراهاست. ایو کسی است که باید ستایش شود علی رغم اینکه مارگو در تمام فیلم ستایش شده‌ی مطلق است. ایو کسی است که همه باید او را ببیند. همه‌جا باید از ایو بگویند، همه ایو را دوست دارند .. ایو .. ایو .. ایو!
اینجاست که مارگو کنار می‌رود. مارگویی که ایو عاشقانه می‌پرستیدش. مارگویی که ایو تئاتر را می‌دید فقط بخاطر او. و نوبت ایو می‌شود تا همان چیزی که باید باشد، باشد.

اما داستان اینجا پایان نمی‌پذیرد. داستان باید حرفی داشته باشد. چه حرفی؟ مثلاً از عدالت بگوید یا آزادی اقشار محروم جامعه و یا از معارف و فلسفه؟ داستان ساده‌ی ایو باید پایان ساده‌ایی داشته باشد که همه‌چیز بالانس باشد. شروع ساده، ادامه‌ی ساده و پایان ساده. همه‌چیز ساده و آسان. همه‌چیزی که باید بدانیم، خیلی ساده و آسان.

دی‌ویت: بگو ببینم، فی‌بی! دوست داری یه روز خودت جایزه‌ایی مث این بگیری؟
فی‌بی: آره! بیشتر از هرچیز دیگه‌ایی توی دنیا!
دی‌ویت: خب! پس از خانم هرینگ‌تون بپرس چطوری این رو گرفته! اون راه و چاه این رو خوب بلده!

این را مقابل در هتل دی‌ویت به فی‌بی، ایو جدید می‌گوید. ایوی که آمده تا ایو جدیدی باشد برای او. همیشه پایان‌های سورس‌ باز مرا خسته می‌کند! باید آدم همینطور فکر کند فکر کند و باز هم فکر کند. فی‌بی روزی ایو را می‌زند کنار و روزی کسی دیگر فی‌بی را و روزی دیگر کسی دیگر آن کــ.ــس را و ... . این سیکل ادامه دارد تا بی‌نهایت. و این روزگار هنرمندان است، یکی می‌آید یکی می‌رود.

دیدید! همه‌چیز درباره‌ی ایو چقدر ساده و راحت فهمیده شد؟ دیدید که همه‌ی چیزهای دانستنی سخت نیستند؟ دیدید گاهی می‌شود در عین سادگی همه‌چیز‌ را در مورد کسی/چیزی گفت درحالی که آب هم از آب تکان نخورد؟ بنظرتان این کار سختی‌ست؟ اگر جوزف‌لـ.مانکیوچز باشید، اصلاً سخت نیست ... .

پ.ن: این اولین است و همیشه اولین‌ها مشکل دارند که اولین آدم هم مشکل‌دار بود!

از این جور قضایا ......

مطالبی که نوشته بودم بیشتر از لحاظ سیستماتیک قضیه رو بررسی می کرد . اما بخش هایی هم در

مورد تاریخچه و مسائل امروز داشت . شاید بد نباشد قسمت هایی از این پروژه را در این جا بیاورم.

همچنین چه خوب است که دوستان در مورد خاطرات گذشته شان در سینما های مختلف و حس و حال

اون موقع و نوع معماری و پوستر های سر در سینما و از این قبیل موضوع ها بنویسند.

 در پی راهی برای رونق دوباره غار تاریک

انسانها موجودی اجتماعی هستند واز با هم بودن لذت میبرند. این جمله ای است که اگر بگوئیم از دبستان تا دانشگاه به ما حفظ کردنش را یاد داده اند سخنی به گزاف نگفته ایم. از علوم اجتماعی و مدنی  دبستان گرفته تا درسهای دو واحدی دانشگاه.آری تنها حفظ کردن ،ای کاش به ما باورش را هم میدادند ،تا به جای اینکه در گوشه اتاق گرم و تاریک خود در انزوا با چیپس و پفک به استقبال سی دی قاچاقی فیلم های روی پرده برویم زحمت بیرون رفتن و گرفتن بلیط را به جان بخریم تا در کنار دیگر مردمان لذت با هم خندیدن و شوق با هم گریستن را به یاد آوریم . به همین خاطر بر آن شدیم تا عوامل فنی و ساختاری سینماهای پیشرفته دنیا را در سینماهای فکستنی خودمان شبیه سازی کنیم ، بلکه مردم را از خانه هایشان بیرون کشیده تا دوباره غار تاریک رونق یابد،به امید آن روز.

دوستان آشنایان   و کلیه فامیل های وابسته ، لابد همه ما خاطراتی از دوبله داریم و این خاطرات دلهای ما را به هم پیوند می زند . خاطره از خودمون  از دیگران  از اصحاب دوبله ...

بازگویی این خاطرات به اعتقاد من یک رونق خاصی به کافه می دهد.

دوستان از "فیلم هایی که علاقمندیم دوبله شود " که خوب استقبال کردید ، امید  که از اینجا هم به گرمی استقبال بشود.

از داوود رشیدی بازیگر پیشکسوت سینما و تلوزیون نقل شده که ایشان بعد از سریال تنهاترین سردار مشرف میشوند پاریس و در فرنگستون به آقا اطلاع میدهند که آقایی بنام ایرج دوستدار از طهران متصل تلفون کرده و با شما عرض واجب داشته و نمره تلفون هم داده

آقای رشیدی فی الفور تماس برقرار و ایرج دوستدار این دوبلور دوست داشتنی می فرماید: بنده قرار است در سریال تنهاترین سردار جای شما حرف بزنم  اگر اجازه بدهید

-: آقا اجازه ما دست شماست بزرگوار  باعث افتخار است

چراغ اول روشن شد چراغ دوم را را روشن کن که چراغ دلت روشن باشه ا ــی جوان

در تاریخ سینما نقشهای منفی بسیار زیادی وجود داشته که بسیاری از آنها هم جاودانه شده اند و حتی در برخی از موارد میزان محبوبیت آنها از کاراکترهای مثبت هم فراتر رفته است. در این بخش به معرفی بهترین و اثرگذارترین این نقشها پرداخته و در مورد آنها به بحث می پردازیم.

نورمن بیتس (آنتونی پرکینز) در فیلم روانی

در فیلم روانی ساخته آلفرد هیچکاک، آنتونی پرکینز در نقش نورمن بیتس یکی از جاودانه ترین و البته خبیث ترین بدمن های تاریخ سینما را رقم می زند. چهره معصوم و صدای آرام و لرزان نورمن به گونه ای است که کمتر کسی تصور می کند که او یک مریض روانی و قاتلی خطرناک است.

زمانی که ماریون با بازی جانت لی در حمام متل بیتس به طرز فجیعی به قتل می رسد، همه نگاه ها  متوجه مادر نورمن به عنوان مظنون درجه یک است. حتی زمانی که آربوگاست کارآگاه پلیس با ضربات بی رحمانه چاقو به قتل می رسد، بر همگان مسلم می شود که مادر نورمن قاتلی حرفه ای و بی رحم است. اما سرانجام در سکانس های پایانی دست نورمن رو شده و مشخص می شود قاتل در حقیقت همان نورمن است که با داشتن شخصیت دوگانه در نقش مادرش که سالها پیش از دنیا رفته، دست به جنایت می زند.

یکی از زیباترین سکانسهای تاریخ سینما زمانی رقم می خورد که نورمن در بازداشتگاه بر روی یک صندلی نشسته و شخصیت های دوگانه اش در حال کلنجار با یکدیگر هستند. هنگامی که دوربین بر روی چهره او کلوزآپ می شود نورمن با لبخندی مرموز بیننده شوک زده فیلم را به وحشتی عمیق و فراموش نشدنی فرو می برد.

 آنتونی پرکینز(1932-1992) اگرچه با هنرنمایی در نقش نورمن بیتس اعتبار و شهرت فراوانی کسب کرد اما هیچ گاه نتوانست موفقیت خود را تکرار نماید و تا آخر عمر در سایه کاراکتر نورمن بیتس باقی ماند.

امیدوارم که سال نکویی برای تمام دوستان در پیش باشد. بد نیست به سبک مجله فیلم که نویسندگان بهاریه می نویسند ما نیز بهاریه های خود را در اینجا بنویسیم. البته برای پاسداشت زبان پارسی ، به جای کلمه بهاریه از واژه بهارانه استفاده کردیم. بهارانه نوشتن برای ما که سن سالمان به نویسندگان کهن سال مجلات سینمایی نمی رسد شاید کمی مشکل باشد . ما نه نوستالژی سینمایی داریم که مثل پرویز دوایی یا پرویز نوری و ... از جلوه سر در فلان سینمای بنویسیم و نه شانس تماشای فیلم های بزرگ کلاسیک را بر پرده بزرگ سینما  تجربه کرده ایم . دهه طلایی از نظر ما شاید فقط برنامه های مسحور کننده دهه 60 بود که از صفحه کوچک تلویزیون تماشا می کردیم اما به هر حال شاید نسل بعد از ما ، همین نیمه خاطره را هم نداشته باشد !

آلن دلون در کنار ژان پیرملوین

چقدر آلن دلون با این بارونی و سیبیل ، جذاب و با ابهت است. معلوم نیست این چیه تو دست اش ؟! این کارگردان ها طفلکی ها خیلی دوست دارن عینک آفتابی بزنن و کلاه تگزاسی سرشون بذارن. آخه بنده خداها نمی تونن مثل بازیگراشون تیپ بزنن و باید به همین ها قانع باشن  ! نمی دونم سر چه فیلمیه ولی ممکنه دایره سرخ باشه.

این صغری کبری گفتن ها از برای این بود که بگویم این تاپیک را شروع می کنیم تا هر نوع خاطره سینمایی ؛ از مکافات های فیلم دیدن در دوران ممنوعیت ویدیو و قایم کردن نوار vhs زیر پیراهن ! گرفته تا دیدن فیلم های رنگارنگ امروزی از ماهواره ای  امروز ، از شادی های و غم ها ، گریه ها ، رکورد زدن ها در دیدن چند باره فیلم ها ، نگفته ها و گفته ها ، و .... خلاصه هر خاطره جذابی که فکر می کنید برای دیگران هم جذاب و زیبا باشد را با دوستان مطرح کنیم. 

(۱۹-۷-۱۳۸۸ ۰۷:۲۴ صبح)واترلو 1815 نوشته شده:  

سه مورد را دوستان به من راهنمایی کنند ممنون میشم

1-نحوه به اشتراک گذاشتن فایلهای صوتی و تصویری

2-کم حجم کردن فایلهای صوتی و تصویری

3-چطور میشه تکه ای از فیلم رو از دی وی دی یا فایل تصویری جدا کرد و به اشتراک گذاشت

ممنون

1- برای به اشتراک گذاشتن فایل های صوتی و تصویری دو راه حل کلی هست. راه اول که ساده تر و فراگیرتر است ، آپلود کردن فایل در سایت های مخصوص دانلود مانند http://www.4shared.com  است. بدین صورت که بعد از ثبت نام در سایت ، شما می توانید فایل مورد نظر خود را از روی کامپیوتر browse و انتخاب کنید و بر روی آن سایت آپلود کنید. سپس یک لینک به شما داده می شود که با دادن آدرس لینک به بقیه ، آنها می توانند به راحتی فایل شما را دانلود و دریافت کنند. راه حل دوم استفاده از سایت های اشتراک آنلاین مانند youtube.com  می باشد . البته با توجه به قیلثر شدن این سایت می توانید از سایت های  مشابه ( که با سرچ کلمه video sharing ) در گوگل قابل جستجو هستند استفاده کنید. البته دانلود موزیک و ویدیو از این سایت ها کمی مشکل تر از راه اول است و نیاز به سرعت اینترنت بالایی هم دارد. پیشنهاد من همان http://www.4shared.com ,و یا  http://www.rapidshare.com است.

2- برای کم حجم کردن فایل های صوتی و تصویری هم دو راه حل وجود دارد. راه اول استفاده از برنامه های فشرده ساز مانند winzip که البته در خیلی از موارد حجم فایل تغییر زیادی نمی کند. راه حل دوم که موثرتر است تغییر فرمت و کیفیت فایل در برنامه هایی مانند windows movie maker خود ویندوز ( منوی start --> Program ) و یا برنامه های قوی تری مانند ulead video studio می باشد. در این برنامه ها می توانید فایل اولیه را بارگذاری کنید و پس از ویرایش و یا جداکردن تیکه هایی از آن ، فرمت ثانویه آنرا هم تغییر دهید. با انتخاب فرمت های فشرده تر مانند wmv و mpeg4 و ... و انتخاب رزولیشن پایین تر ( مثلا 200* 320 به جای 480*640)  می توان حجم فایل را تا دهها برابر کمتر کرد. البته کاهش حجم برای به اشتراک گذاری بر روی اینترنت بسیار خوب و مناسب است اما به هر حال کیفیت تصویر را کاهش می دهد.

3- برای این مورد باید از ترکیبی از برنامه های گزینه 2 و 1 استفاده کنید. یعنی در ابتدا با استفاده از برنامه های video studio و یا windows movie maker ( این دو ساده ترین و آسان تری ها هستند ) تیکه های مورد نظر را جدا کنید. سپس فرمت نهایی فایل را انتخاب کنید و در پایان با استفاده از یکی از سایت های اشتراک مانند http://www.4shared.com فایل صوتی یا تصویری را در اینترنت قرار دهید.

در ابتدا نگاهی کلی به شخصیت هولمز و خالق آن سر آرتور کانن دویل می پردازم و در بخشهای بعد به  جرمی برت و استاد بهرام زند خواهیم پرداخت.

شرلوک هولمز اسطوره كارآگاهان

 در فضاي مه آلود شهر لندن و در سالهاي واپسين قرن نوزده و در عصر ويكتوريايي انگليس، در شماره B 221 خيابان بيكر كارآگاهي زيرك و دوست داشتني به همراه دوست دكترش به حل پيچيده ترين پرونده هاي جنايي مشغول هستند. آنها "شرلوك هولمز" اسطوره كارآگاهان جهان و "دكتر واتسون" دستيار با وفايش هستند. شخصيتهايي كه مثل دو جزء جدانشدني در بسياري از مسائل جنايي در كنار هم هستند. در اين ميان حل  معماهاي پيچيده به عهده "هولمز" است كه معمولا چندين گام از بقيه جلوتر است و "واتسون" با ثبت اين وقايع در حقيقت به همه كمك ميكند تا از واقعيت ماجرا با خبر شوند. در فضاي خاص و مه گرفته شهر لندن وسايل نقليه، كالسكه هايي دونفره هستند و روزنامه نيز منتشر مي شود، ضمن آنكه قطارها بهترين وسيله براي مسافرت هستند. در چنين فضاي مه آلود و تاريكي كه به خصوص شبهاي لندن دارد، جنايت كاري است بسيار آسان و حل معماي كشف آن نيز به همان اندازه كاري است بسيار دشوار. و تنها كسي كه مي تواند پرده از راز اين جنايتها بردارد بي شك فقط "شرلوك هولمز" است. وقتي در داستان "الماس آبي" دست سارق رو مي شود و يا وقتي راز داستان "مترجم يوناني" فاش مي شود و يا وقتي در معماي "درختان بلوط" جان دخترك مظلوم از مرگ نجات داده مي شود و كلا در دهها داستان مشابه ، همه به نبوغ،قدرت استنتاج و تحليلهاي بي نقص "هولمز" پي مي برند.

هولمز انساني است عجيب و منحصر به فرد: او هيچ علاقه اي به زنها ندارد- شيميدان، بوكسور و شمشيرزني است حرفه اي-و البته معتاد به مرفين! گاهي اوقات ساعتها در گوشه اي نشسته و هيچ چيز نمي خورد و گاه براي لحظه اي روي پا بند نمي شود.

او در يك آپارتمان به همراه دوستش "دكتر واتسون" و خدمتكارشان "خانم هادسون"زندگي مي كند.خانه اي كه محل كار او نيز به شمار مي رود. در گوشه اي از اتاق پرونده هاي جنايي و كتابهاي دايره المعارف طبقه بندي شده اند. اتاق كار داراي دو پنجره مشرف به خيابان بيكر است جايي كه "هولمز" معمولا قبل از ورود مراجعين آنها را روي هوا مي زند! شخصيت "هولمز" به قدري بزرگ است كه پس از حل بسياري از معماهاي بزرگ آنها را به نام اسكاتلند يارد تمام مي كند. در نظر او همه كارآگاهان اسكاتلنديارد به جز يكي دونفر( "لستريد" و "گرگسون") آدمهايي احمق و بي دست و پا هستند.

 "هولمز" پس از حل معماهاي گوناگون و رسوا كردن بزرگترين جنايتكاران در يكي از پرونده هايش در برابر پروفسور موريارتي شرور قرار مي گيرد و دست او را نيز رو مي كند. "موريارتي" دقيقا نمونه منفي "هولمز" و خبره در جنايت است. "هولمز" پس از رسوا كردن "موريارتي" از طرف همدستان او مورد سوء قصد قرار مي گيرد. براي همين به سمت سوئيس مي گريزد و در دامنه كوههاي آلپ مخفي مي شود. امابه زودي و پس از گذشتن چند روز سروكله "موريارتي" پيدا مي شود. در يكي از روزها "واتسون" فريب خورده و براي لحظاتي از "هولمز" جدا مي شود. و هنگامي كه پي به نقشه شوم دشمنان مي برد سراسيمه خود را به آبشار "رايشن باخ" مي رساند و در آنجا فقط عصا و نامه وداع "هولمز" را پيدا مي كند. "واتسون" متوجه مي شود كه "هولمز" و دشمنش با هم درگير شده و هردو در اعماق دره آبشار "رايشن باخ" از بين رفته اند. "واتسون" سرخورده و ناراحت ديوانه وار به دنبال "هولمز" مي گردد اما حتي جسد او را هم نمي يابد.

 چندسال از اين ماجرا مي گذرد. اينك "واتسون" به شغل طبابت روي آورده و درمطب كوچكي  در لندن مشغول به كار است. ضمن آنكه دورادور مسايل جنايي را هم  پيگيري مي كند. روزي به پيرمرد كتابفروشي در پارك برخورد مي كند كه در مورد يكي از پرونده هاي جنايي صحبت مي كند و عصر همان روز او را در مطبش ملاقات مي كند و پيرمرد از او مي خواهد تا قفسه هاي خالي كتابخانه اش را با خريد كتاب پر كند. "واتسون" براي لحظه اي به طرف كتابخانه مي رود و وقتي رويش را  بر مي گرداند "شرلوك هولمز" را مي بيند كه بشاش و خندان جلويش ايستاده است! واز فرط هيجان از هوش مي رود. آري "هولمز" برگشته . او از حادثه آبشار جان سالم به در برده اما كماكان يكي از افراد "موريارتي" كه شاهد درگيري "هولمز" با رئيسش و متعاقبا پرت شدن او به دست "هولمز" بوده، همچنان در تعقيب "هولمز" مي باشد. در ماجراي خانه خالي "هولمز" موفق ميشود شر تنها بازمانده گروه خبيث "موريارتي" را هم از سر خود كم كرده و با آرامش خاطر به حل معماهاي جنايي بپردازد.

 "سر آرتور کانن دويل"

گفته مي شود "سر آرتور كانن دويل" (1859-1930)خالق اين شخصيت عظيم خود نيز روحيه اي شبيه به "هولمز" داشته و در دانشگاه جزو مستعدترين افراد بوده و به نوعي شخصيت "هولمز" را از جواني پر شور خودش به وجود آورده است. او در چهار رمان بلند و 56 داستان كوتاه به شرح تواناييهاي اين كارآگاه توانا و منحصر به فرد مي پردازد.

اقتباسهاي سينمايي و تلويزيوني زيادي از ماجراهاي "هولمز" وجود دارد و هنرپيشگان زيادي در نقش اين اين كارآگاه زبردست نقش آفريني كرده اند اما حقيقتا هيچكدام به اندازه "جرمي برت" در اين نقش توانا نبوده اند. "جرمي برت" دقيقا خود "شرلوك هولمز" است با تمام خصوصيات ظاهري و فعل و انفعالهاي فيزيكي. او از اوايل دهه 80 ميلادي نقش خود را در مجموعه هاي مختلف اين سريالها براي تلويزيون "گرانادا" آغاز كرد و نزديك به يك دهه اثري جاودان و به يادماندني از "هولمز" به جاي گذاشت. چقدر جاي افسوس دارد كه اين هنرمند توانا در 12 سپتامبر سال 1995 درگذشت و همه علاقه مندانش را از ديدن دوباره "هولمز" محروم كرد. يادش گرامي باد.

شبکه های اون ور آبی رو می گم که بزنم به تخته فارسی زبان هاش روز به روز بچه می کنه و تصاعدی بیشتر میشه ! از همه قماش سرگرمی و فیلم و مسابقه و تبلیغ و ... درشون پیدا میشه. ایرونی جماعت هر جا بره شکر خدا کم نمیاره ! در حالیکه روی هاتبرد ( پرنده داغ ) صدها کانال هست درصد کانال های فارسی زبان ها نسبت به بقیه زبان ها واقعا چشمگیر هست. مثلا کشورهایی در حد ایران و هم تراز ما هر کدوم حداکثر 4 تا 5 کانال دارن و کشورهای معظم اروپایی هم دست بالا 10 کانال دارن.

اما به لطف نبود شبکه ها محلی جذاب و در نبود تلویزیون های خصوصی داخلی و کابلی و ... تعداد شبکه های ماهواره ای ایرانی روی هاتبرد از 40 تا فزونی گرفته و اگر شبکه های برون مرزی صدا و سیما (ره) رو هم اضافه کنیم از 50 تا رد میشه.

خب تا اینجا مشکلی نیست. مشکل از اونجایی شروع میشه که تعداد زیادی از این شبکه ها اینقدر برنامه هاشون شبیه به هم هست که اگر آرم خودشون رو حذف کنن عمرا کسی بتونه تشخیص بده که کانالی که نگاه می کنه کدوم کاناله. بعضی از شبکه ها هم که بچه های چند قلوی باباشون هستن. طرف برای جذب آگهی بیشتر به جای اینکه کیفیت  شبکه خودشو بالا ببره ، اومده  چهار - پنج تا شبکه مختلف زده و صبح تا شب تبلیغ و شو و سخنرانی و گفتگوی تلفنی تحویل ملت میده.

خب حالا ممکنه بگید به ما چه ؟ اینجا کافه کلاسیکه و ما دنبال فیلم و سینما و دوبله و نسخه های نایاب و کمک به آرشیو دارها و .... هستیم . موضوعات مربوط به دهکده جهانی مک لوهان و عصر ارتباطات به ما چه ربطی داره ؟!  اینجاست که ربطش رو الان مشخص می کنم.

شب ، خسته از سر کار بر می گردی و ماهواره رو باز می کنی.... شبکه های رنگارنگ فارسی رو پشت سر هم مرتب کرده ای تا راحت تر بتونی انتخاب کنی... خبری ها و سیاسی ها رو یه نگاه می اندازی و زود رد میشی ( آخه فعلا خبری نیست ! ) می رسی به اولی که می بینی به به ! ربکا ی هیچکاک رو گذاشته با دوبله فارسی و کیفیت گوشی موبایل ! ... چند دقیقه نگاه می کنی اما اونقدر کیفیت صدا و تصویر پایینه که مجبور میشی بری کانال بعدی ... خب این یکی شورش در کشتی بونتی رو گذاشته ( عجب شبکه های کلاسیک دوستی ! )  کیفیت تصویری این یکی از قبلی افتضاح تر است ... چیزی در حد گرافیک آتاری !! ... میری به کانال بعدی ... یه فیلمفارسی معروف قبل از انقلاب رو گذاشته که شاید 100 بار تا حالا تکرارش از همین شبکه ها پخش شده. کیفیت تصویری این یکی اینقدر شاهکاره که اصلا تشخیص بازیگر زن از مرد ( مگر از روی صدا) ممکن نیست !! ... کنترل رسیور هنوز تو دستمه و میرم به کانال بعدی ... خدا را شکر .. یه فیلم از علی حاتمی گذاشته : کمال الملک ... کیفیت تصویرش از بقیه کانال ها بهتره .. حداقل در حد VHS هست ... ( کدوم احمقی گفته blu-ray داره DVD رو از رده خارج می کنه ؟! ) ... حلاصه داریم با دیالوگ های شنیدنی فیلم حال می کنیم که ناگهان پیامهای بازرگانی می پره وسط ... " معجزه قرن !! کوچک کننده بینی .... اختراع جدید ... توانبخشی جنسی آقایان !! .... ترک اعنیاد و ...."

فکرش رو بکنید از عالم حس و حال فیلم کمال الملک یکدفعه وارد این چیزها بشی ...

پایان قسمت اول

ادامه دارد

منبع: کافه کلاسیک  CafeClassic.ir

اقای ” اینشتین ” هم نوشت : ممنون از این همه لطف و دست و دلبازی خانم . واقعا هم که چه غوغایی می شود ! ولی این یک روی سکه است . فکرش را بکنید که اگر قضیه بر عکس شود چه رسوایی بزرگی بر پا می شود  !!