تماشای یک فیلم کلاسیک بر روی دیسک های جدید بلو – ری موضوعی است که این روزها بحث های داغی را در فروم های اینترنتی خارجی  دامن زده است. بعضی ها  معتقد بودند  که تماشای فیلم های قدیمی  با فرمت جدید بلو –ری ( اشعه آبی ) که کیفیت بسیار بالاتری نسب به پدر خود یعنی دی وی دی دارد چندان جالب نخواهد بود چون این فیلم ها جلوه های تصویری ویژه ای ندارند و چون اکثرا سیاه سفید و قدیمی اند ، کیفیت شان  تفاوت چندانی   با دی وی دی سابق نخواهد داشت و فقط باید فیلم های جدید را که با دوربین مخصوص این فرمت (HD ) فیلمبرداری شده اند را  با این فرمت مشاهده کرد .

اما گروهی دیگر  معتقد بودند  که  فرمت جدید- با وضوح و کیفیت بالاتر-  کمک خواهد کرد که تصویر دقیق تری از حالات چهره بازیگران و به بیننده منتقل شود ، علاوه بر این جزئیات بیشتری در فیلم نمایان شود و این باعث خواهد شد که نسل جدید ارتباط بهتری با این فیلم ها برقرار کند. با گذشت زمان کم کم معلوم شد که حق با گروه دوم است . کیفیت تصویر HD  (وضوح بالا) بسیاری را شگفت زده نمود و حتی فیلم های کلاسیک بیشتر از فیلم های جدید  منبع تعجب شدند چون بسیاری عادت کرده بودند که فیلم های دهه طلایی 40 و 50 میلادی را با کیفیت VHS و یا  DVD ببیند اما به کمک تکنولوژی بلو-ری با وضوع اعجاب برانگیز  1920*1080  درست مثل اینست که فیلم یکماه پیش فیلمبرداری شده است!

 البته این موفقیت تا حدود زیادی به  خاطر  تلاش های واحد های آرشیو و بازیابی کمپانی های بزرگ فیلمسازی بوده است چرا که آنها برای این منظور دوباره نگاتیو اصلی فیلم ها را بازگردانی و ترمیم می کنند که کاری دقیق و هزینه بر است به همین دلیل معمولا فقط فیلم های بسیار معروف و پر طرفدار شانس این را می یابند  که  بازگردانی restoration شوند. به لطف کیفیت بالای نگاتیوهای آن زمان ، تصاویر بازیابی شده دارای کیفیت بسیار قابل قبولی هستند و با اندک ویرایش و ترمیم توسط کامپیوتر ، تصاویر صاف و شارپ بدست می آید. در مورد فیلم های رنگی تکنی کالر ، کیفیت و رنگ فیلم های کلاسیک حتی از فیلم های امروزی بهتر به نظر می رسد !

ادامه دارد ...

به تصویر زیر نگاه کنید . فقط در یک فیلم HD است که می توانید جنس لباس جیمز استیوارت و پرزها و طرح کت اش را به این وضوح ببینید. در نسخه های معمولی ، لباس تماشاگران مانند کاغذ صاف و بی طرح است. چهره بازیگران هم همینطور !

 ..

     پاتوق نشینان عزیز

     با توجه به خالی بودن جای بحث شیرین "اقتباس" در کافه، با مشورت سروان عزیز تصمیم

     گرفتیم این مبحث را در اینجا آغاز کنیم که امیدوارم با استقبال همه، این بخش هم مثل باقی

     کنج های کافه، گرم و پر مشتری باشد.

     فیلمنامه های اقتباسی در سینمای کلاسیک، جایگاه ویژه ای دارند کما اینکه تا به امروز هم

     هر سال در جشنواره های معتبر سینمایی جایزه ای برای این بخش اختصاص داده می

     شود.

    کارگردانان زیادی(مثل هیچکاک) بودند که علاقه ی زیادی به آثار داستانی و برگردان آنها به

    فیلم داشتند و در این میان فیلمنامه نویسانی برای انتقال "کلام ادبی" به کلامی مناسب

    تصویر وجود داشته و دارند.

    برای شروع این مبحث چند تا فیلم پیشنهادی دارم که بنا به سلیقه و نظر دوستان درباره یکی

    ازین فیلمها شروع به نوشتن و بحث رو آغاز کنیم. (از پیشنهادات دیگر هم البته با

     چای و شیرینی استقبال میگردد!)

    ربه کا، آلفرد هیچکاک. اقتباسی از ربه کای دافنه دوموریه

    خوشه های خشم. جان فورد. برگرفته از اثر جان اشتاین بک

    زوربای یونانی. مایکل کاکویانیس. اقتباس از رمان نیکوس کازانتزاکیس

      و از آثار ایرانی؛

      گاو داریوش مهرجویی. اقتباس از داستان غلامحسین ساعدی

     دایی جان ناپلئون. ناصر تقوایی.برگرفته از رمان ایرج پزشکزاد.

    رای اول رو خودم به زوربای یونانی میدم.

دکتر هوشنگ کاووسی زمانی نوشت:

در رمان چنگیزخان نوشته روس مغول تبار ، واسیلی یان (برنده جایزه ادبی استالین) که در دوران حکومت دیکتاتوری شوروی نوشته شده و به اکثر زبانها از جمله فارسی توسط انتشارات سابق پروگرس مسکو به چاپ رسیده است و بیطرفانه باید گفت بهترین کتاب درباره این سردار فاتح مغول است، چنین میخوانیم: هنگامی که مغولان وارد سرزمین ایران بزرگ شدند و پس از گشودن شهرها با خونریزی و قتل عامهایشان بطور کامل مستقر گردیدند سیاهپوشی سوار بر اسبی سیاه ، نیمه شبان بر اردوی مغول شبیخون می برد و پس از کشتن عده ای از مهاجمان می گریخت... به نوشته این رمان نویس، این سردار که ایرانیان او را قره قونچر (سیاه خنجر) می نامیدند هراسی عظیم در اردوی مغولان می افکند که با تمام تدابیر و حیله ها و دام گستردنها نه هرگز هویت واقعی اش شناخته شد و نه گرفتار آمد.

دوستان ارزنده این تالار اگر داستان حاجی مراد نوشته تولستوی را خوانده یا چند فیلم از این شخصیت را دیده باشند میدانند که حکایت ،  داستان زندگی حاجی مراد است که از قفقاز  و مردمی که وی زمانی باآنها زیسته است نقل میشود. حاجی مراد رئیس قبیله‌ای کوهستانی است... چون از رئیس دیگری به نام اسماعیل، ‌که پدرش را کشته و خانواده‌اش را به اسارت گرفته است، کینه‌ای در دل دارد، به روسها می‌پیوندد تا با دشمن مشترک بجنگد. ولی روسها به این متحد جدید اعتمادی ندارند،‌ و به جهت اطمینان از اینکه او گردن‌کش نخواهد کرد، او و هوادارانش را به پاسگاه‌های مرزی می‌فرستند. حاجی مراد، بالاخره تصمیم می‌گیرد که رأساً با اسماعیل بجنگد و از اردوی روس فرار می‌کند.او با پوششی سفید و چهره ای مستور از آن پس از تمامی فئودالهای ظالم قفقاز به سود مردم ستم کشیده آن ناحیه انتقامی سخت می گیرد .... چنانکه مردمان آنجا تا ده ها سال از او به نام شیطان سفید یاد می کنند...

بدون شک مردمان سایر ملل نیز چنین قهرمانانی داشته اند اما آنچه خوانده ایم و دیده ایم از شخصیتی بنام زورو نمود می یابد (که حتی تعدد فیلمها و سریالهائی که از این شخصیت ساخته شد از شخصیت رابین هود نیز بیشتر است) مخلوق نویسنده ای بنام جانستن مک کالی است که اولین داستان زورو را با عنوان نفرین کاپیسترانو The Curse of Capistrano در نهم اوت 1919 در هفته نامه آل استار ویکلی (که بعدها به مجله آرگوسی تغییر عنوان داده شد) در 5 قسمت منتشر کرد. وی که در 22 نوامبر 1958 در 75 سالگی درگذشت مجموعا 79 داستان از این شخصیت را نوشت که آخرین آنها با عنوان نقاب زورو در آوریل 1959 و پس از مرگ وی به چاپ رسید. عمده ی داستانهای وی از سال 1919 تا 1951 (غیر از مورد آخر) به طبع رسیدند و همزمان با حضور وی ، سریال بسیار مشهور زوروی دیزنی که با حضور خود والت دیزنی ساخته شد که بیش از 3 نسل از مردمان این کره خاکی را مقهور خود کرد.

ازین شخصیت و سریال زوروی دیزنی و تک تک فیلمها و سریالهایی و کتابهائی که از آن اقتباس شده اند (نزدیک به 50 فیلم) به شکلی مبسوط سخن خواهیم گفت و به وجود ماهوی شخصیت زورو در مکزیک و اسپانیا هم گریزی خواهیم زد و یقین بدانید نکته ناگفته ای از آن بر زمین نخواهیم گذاشت . به دوبله سریال زوروی دیزنی و برخی دیگر از فیلمهای زورو نیز به شکلی مبسوط خواهیم پرداخت(چیزی که از مشغولیات ذهنی اکثریت دوستان کافه ی فیلمهای کلاسیک است)

به شخصه زورو را از تمامی شخصیتهای دیگر غرب بیشتر دوست میدارم(هرچند ثابت کردیم که زورو شخصیتی ایرانی و شرقی است و نه غربی) چراکه وجود او به واقعیت نزدیکتر و باورپذیرتر است (برخلاف شخصیتهائی چون سوپر من،بتمن،اسپایدرمن...). غرور در وجود او جائی ندارد و مرکز ثقل قهرمانانی است که شخصیتی دوگانه دارند. او هموراه مورد تقدیس من ،مورد ستایش من و الگوی تمامی کسانی که است نمیخواهند ظلمی که در حق آنها و اطرافیانشان میشود را به حضرت عباس واگذار کنند!! 

جانستن مک کالی(خالق زورو- نفر دوم از چپ) در کنار مرحومان گای ویلیامز(زوروی دیزنی) و هنری کالوین(گروهبان گارسیای دیزنی)

برادرش اسم فورد را اختیار کرده بود و در استودیوی (یونیورسال) یک کارگردان, نویسنده و بازیگر قراردادی بود.نام او که خود را جک فورد می نامید در شماره سال 1916 سالنامه راهنمای استودیوی (اخبار فیلم) به عنوان یک دستیار کارگردان اورده شد ولی خودش می گوید که زندگی حرفه ای اش را به عنوان یک کارگر ساده و بعدتر به عنوان یک دستیار سوم مسئول اشیاء صحنه شروع کرد.

عشقت رسد به فریاد ، گر خود بسان حافظ .... قرآن ز بر بخوانی ، در چهارده روایت 

پدر عشق بسوزه ... !

این روزها در بیشتر سایت های فیلم خارجی صحبت از روز والنتاین ( روز عشاق ) است. البته برخی از پژوهشگران و دانشمندان می گویند که ما هم در ایران باستان روزی با نام سپندار مذگان  ( چه اسم ترسناکی ! ) داشته ایم که موضوعش همین بوده. الله اعلم . علی ای الحال ( همش عربی شد که !  ) این روز بهانه ای شد که به برخی از مطرح ترین فیلم های کلاسیک عاشقانه بپردازیم. فیلمهایی که بخش مهمی از ژانر این سینما را تشکیل می دهند و در بسیاری از سایت ها و وبلاگ ها به عاشقان و معشوقان توصیه شده که برای این روز ، این فیلم ها را ببینند. در سینمای کلاسیک ایران هم تعداد این فیلم ها کم نیست و برخی از احساس برانگیزترین فیلم های ایرانی را همین فیلم های رومانتیک ملودرام یا درام تشکیل می دهند  البته اگر کمدی رومانتیک ها را ( که تعدادشان بیشمار است ) کار بگذاریم.

بد روزگاریه عاشقیت ...

فیلمنامه نویسان عقده ای ! سینما همیشه از این کیف می کرده اند که با دور کردن عاشقان از همدیگر یا کشتن یکی در راه دیگری،  اشک و آه تماشاگران را در آورند ؛ وقتی هم که چنین داستان های سوزناکی در دست کارگردان های ناباب ! می افتاد حسابی پیاز داغ آن را افزون می ساختند و با تکنیک های مسحورکننده و بازیگران دلربا ، دمار از روزگار تماشاگران سینما در می آورند.  چه بسیار اشک ها که در این سالن های سینما ریخته نشد . البته همه فیلم های عاشقانه نافرجام نبودند و فیلم هایی که در پایان آنها ، زن و مرد با خوبی و خوشی به هم می رسند و سالها در کنار هم زندگی می کنند کم نداریم ... اما  معلوم نیست که چه جذابیتی در فراق هست که در وصال نیست ! این تاپیک داستان این فیلم هاست و احساسی که در اولین تماشای این فیلم ها به ما دست داد. سعی می کنیم که با سبک جدید و از دریچه ای نو به این فیلم های بپردازیم... برای گفتن از این فیلم های احساسی باید احساسی نوشت و محدود به تکنیک و فن سینما نشد .... به قول صالح علاء : باز کن دکان ، که وقت عاشقی ست.

علاقه مندم به عنوان اولین نوشته ام در کافه کلاسیک با جیمز استیوارت شروع کنم و طی روزهای آینده این مبحث را به همراه علاقه مندان این بازیگر ادامه دهیم.

استیوارت در دوره ی حیات بازیگری اش در آثار درخشانی از برترین کارگردانان همدوره ی خود ایفای نقش کرده که از بهترین آنها می شود از فیلمهای سرگیجه و پنجره ی رو به حیاط (آلفرد هیچکاک)، چه زندگش شگفت انگیزی (فرانک کاپرا)، تشریح یک قتل (اوتو پره مینجر)، داستان فیلادلفیا (جورج کیوکر) و ... یاد کرد که برای آخری برنده ی اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد شده است.

استیوارت در ایفای نقش مردان به ظاهر متکی به نفس و منطقی ولی باطنا رقیق القلب با احساسات مهارنشدنی مهارت داشته و نمونه ی آن کاراگاه اسکاتی فیلم سرگیجه است که در جستجوی عشقی اثیری به مرز جنون می رسد.

لحن او در فیلمها آرام و ملایم و اغلب آثاری از دودلی در آن محسوس است.

متد او در بازیگری، فرو رفتن در نقش و یا همان بازی زیر پوستی است و چنان به واقعگرایی در کار خود اعتقاد داشته که برای دورگه شدن صدایش در فیلم آقای اسمیت به واشنگتن می رود کلرور جیوه در گلویش می چکانده!

فیلم محبوب او در میان آثارش چه زندگی شگفت انگیزی (Its a wonderful life) است که اگر دوستان تمایل داشته باشند مطلب را با این فیلم ادامه بدهیم.

جك لمون متولد بوستون ماساچوست آمريكا و تحصيلكرده دانشگاه هاروارد است. بازيگري كه محبوب همگان بود و در زندگي خصوصي نيز بسيار شرافتمند بود. جك لمون با نام كامل وحقيقي جان اولر لمون سوم در ۸فوريه ۱۹۲۵ به دنيا آمد و پس از پايان تحصيلاتش به نيروي دريايي پيوست. اما تا پايان درآن جا ماندني نشد و به نيويورك رفت و درآن جا هنرپيشه شد. او در بيش از ۶۰فيلم بازي كرد كه كمدي هاي متنوع وحتي اسلپ استيك را شامل مي شد او دركارهاي درام نيز شركت كرد ولی اوج مهارت وي در كمدي هايي بود كه پيرامون آدم هايي عادي ساخته مي شد. لمون از ۱۹۴۹ وارد سينما شد اما به سال ۱۹۵۴ و با بازي در دو فيلم با جودي هاليدي به نام های ممكن است براي تو اتفاق بيفتد و پففف نزد سينماروها شناسايي شد. با اين همه آنچه بيش از هرچيزي درارتباط با جك لمون دريادها مانده ، همكاري مستمر وي با بيلي وايلدر فيلمساز بزرگي است كه درسال 2002 در ۹۶سالگي دارفاني را وداع گفت. اين دو در ۷فيلم با يكديگر همكاري كردند و طي اين دوره بود كه زوج هنري لمون و والتر ماتائو به تصميم وايلدر و با اقدام و انتخاب وي شكل گرفت و اين دو مجموعاً در ۸فيلم كنار يكديگر به بازي پرداختند و زوج بسيار جذابي را به وجود آوردند. درهمه حال هردو بازيگر به هنرپيشه هاي محبوب وايلدر بدل شدند.معروف ترین فیلمهای جك لمون با بيلي وايلدر شامل بعضي ها داغش را دوست دارند (۱۹۵۹) و در كنار توني كرتيس و مريلين مونرو، آپارتمان (1960)، ايرما خوشگله (۱۹۶۳) و شیرینی شانس (۱۹۶۶) مي شد كه اين آخري، نخستين همكاري لمون با ماتائو را شكل داد و ماتائو بخاطر نقشش درهمين فيلم يك جايزه اسكار نقش دوم را به دست آورد. لمون و ماتائو درسالهاي ۱۹۷۴ و ۱۹۸۱ در فيلم هاي صفحه اول و بادي بادي نيز زير نظر وايلدر دركنار يكديگر ظاهر شدند وحتي در پيري و در سالهاي ۱۹۹۳ و ۱۹۹۵ در فيلم هاي پيرمردهاي غرغرو يك و دو و در سال ۱۹۹۸ در زوج عجيب ۲ نيز اين همكاري را تجديد كردند. جك لمون كانديداي ۸جايزه اسكار شد و دوتاي آنها را برد. اولي درسال ۱۹۵۵ حاصل آمد و اسكار نقش دوم مرد براي فيلم Mister Roberts  بود دومي ، يك اسكار نقش اول مرد بود كه براي فيلم ببر را نجات بده درسال ۱۹۷۳ به وي تعلق گرفت. جك لمون آخرین بار براي بازي در فيلم گمشده ساخته سال ۱۹۸۲ كاستاگاوراس يوناني براي هشتمين بار كانديداي اسكار شد كه البته آن را نبرد اما جايزه بهترين بازيگر مرد را در جشنواره معتبر كن فرانسه به خود اختصاص داد. جك لمون حتي در سالهاي آخرعمرش از حجم بازيگري و كارهايش اصلاً نكاست و باز در فيلم هاي متعددي ظاهر مي شد وحتي در تلويزيون هم درخشيد و درسال ۲۰۰۰ بخاطر بازي در فيلم تلويزيوني سه شنبه ها با موري جايزه امي را تصاحب. به واقع درميان بازيگران فقط جك نيكولسون ، اسپنسر تريسي و لارنس اوليويه توانسته اند بيشتر از لمون كانديداي اسكار شوند. خود وي درمصاحبه اي گفته بود: من خوش اقبال بوده ام، بشدت كار كرده ام و اوضاع مساعد از آب درآمده است. این بازیگر توانا در در 27 ژوئن 2001 درگذشت. روحش شاد.

منبع با اندکی ویرایش:www.tehranmania.com

پيش به سوي روشنايي

سه گانه ارباب حلقه‌ها (اثر پيترجكسن)‌ است كه اپيزود اول آن به نام «ياران حلقه» در سال 1381 از شبكه دوم سيما به نمايش درآمد ولي آن‌طور كه شايسته اين اثر است از سوي مخاطب تلويزيوني ديده نشد. دو علت مهم اين ديده نشدن برمي‌گشت به زمان نمايشش در ساعات پاياني شب و به صورت پخش در دو شب متوالي به دليل زمان 180 دقيقه‌اي فيلم كه از نظر روايي، اثر را دوپاره كرد.

 اين روند نامناسب پخش در نمايش دواپيزود ديگر ارباب حلقه‌ها (دو برج و بازگشت پادشاه)‌ از تلويزيون ادامه پيدا كرد و حتي بعد‌ها نيز تكرار پخش هم نداشت؛ جالب اين‌كه در برنامه‌هاي تخصصي چون سينما يك، صد فيلم، سينما چهار و ... كه با ديدي حرفه‌اي به نقد و بررسي آثار شاخص سينما مي‌پردازند، ارباب حلقه‌ها جايگاهي نداشت. حال تصور كنيد به فيلمي اينچنيني جفا شود، مسلما اجزايش نيز بالطبع ديده نخواهد شد كه از اجزاي مهمش در پخش تلويزيوني، دوبله قابل توجه آن بوده است كه دوبله با كيفيت ارباب حلقه‌ها فداي بالانس نبودن صداي شبكه در هنگام پخشش شد كه براي طرفداران دو آتشه اين اثر با شكوه (كه  عقيده دارند تاريخ سينما را مي‌توان به قبل و بعد از تريلوژي ارباب حلقه‌ها تقسيم‌بندي كرد!) نوعي تجربه ناخوشايند را به همراه داشت.

خوشبختانه با توزيع اين فيلم در شبكه ويدئويي، استقبال چشمگيري از آن شد كه دوبله مناسبش سهم زيادي در اين ديده شدن دارد. دوبله ارباب حلقه‌ها حاصل كار يكي از مديران دوبلاژ اين عرصه، امير هوشنگ زند است كه با دقتي خاص و درك صحيح از فضاي اثر كه در پس زمينه‌ اين مهم به تحصيلات زند در رشته سينما برمي‌گردد، بسيار درخشان اين كار را به سرانجام رسانده است؛ البته دوبله هر كدام از سه قسمت ارباب حلقه‌ها، قابليت بررسي و تحليل جداگانه را دارد اما به اين علت كه در دوبله فيلم‌هاي چند قسمتي، شالوده دوبله در قسمت اول نهفته است.

مي‌خواهم به اجزاي دوبله قسمت اول، «ياران حلقه» بپردازم. سواي انتخاب‌هاي صدايي مناسب از جانب امير زند و نقش‌گويي فوق‌العاده دوبلورها  كه بعدا به آنها اشاره خواهم كرد. ترجمه ريزبينانه و مو به موي با اثر به قلم شهرزاد ايزدي به نام، در درخشان شدن دوبله «ياران حلقه» بسيار تاثيرگذار بوده است و ديگر اين كه در اين دوبله ما با نقش‌گويي عجولانه و بي‌كيفيت روبه‌رو نيستيم و سطح بالاي كار گويندگان فيلم را مي‌توان در آن مشاهده كرد.
آغاز دوبله ياران حلقه اختصاص دارد به صداي گيرا و دلنشين فهيمه راستكار كه در مقام راوي داستان يكي از بهترين انتخاب‌هاي امير زند مي‌باشد و لحن آرام يك قصه‌گو را براي تماشاگر فيلم با روايتي اين چنين تداعي مي‌كند: «همه چيز با ساختن حلقه‌ها شروع شد، سه حلقه به الف‌ها كه از همه اقوام داناتر و باهوش‌تر بودند داده شد، هفت حلقه به اربابان كوتوله‌ها كه ذهني هوشيار داشتند و سازندگان غارها بودند و بالاخره 9 حلقه به قوم انيس‌ها كه بيش از هر چيز تشنه قدرت هستند هديه شد. درهر يك از اين حلقه‌ها اراده و نيروي لازم براي حكومت كردن مستقر بود ولي همه فريب‌خورده بودند زيرا حلقه ديگري هم ساخته شده بود، در سرزمين موردور در ميان آتش كوه نابودي، سائرون فرمانرواي تاريكي مخفيانه حلقه‌اي اصلي ساخت تا با آن بقيه را كنترل كند و در اين حلقه تمامي بي‌رحمي باطني‌اش براي غلبه كردن بر كليه موجودات را قرار داد. «سپس بهمن هاشمي عنوان ياران حلقه را مي‌گويد و از اينجا اقتباس بي‌نظير پيتر جكسن از كتاب جاودانه جي.آر.آر تادكين آغاز مي‌شود. يكي از دلايل شخصي‌ام براي پرداختن به دوبله ارباب حلقه‌ها در اين زمان، حضور صداي ماندگار زنده ياد عطاءالله كاملي و نقش‌گويي ايشان به جاي شخصيت سارومان (با بازي كريستوفرلي)‌ است كه جامعه دوبله بتازگي اين صداي با صلابت را از دست داد و جاي خالي اين صداي تاثيرگذار روز به روز بيشتر احساس مي‌شود ولي مشاهده دوبله ارباب حلقه‌ها اين حسن را دارد كه دوباره صداي استاد را بشنويم. حضور عطاءالله كاملي در دوبله اين فيلم و بعد از آن در فيلم راه‌هاي افتخار (استنلي كوبريك)‌ و نقش‌گويي به جاي كرك داگلاس، از آخرين صداپيشگي‌هاي ايشان در دوبله تلويزيوني بود و اجراي صداي جادوگري به نام سارومان كه در اعمالش خشونت و تحكمي خاص هويداست. تنها از عهده زنده‌ياد كاملي در دوبله ياران حلقه برمي‌آمد بويژه در سكانسي از فيلم كه به معرفي سارومان مي‌پردازد.

كاملي با لحن تاثيرگذارش به معرفي اين شخصيت مخوف مي‌پردازد: «از كوه نااميدي دود برمي‌خيزد و بتدريج زمان از كف مي‌رود و تو دوست من گاندالف براي مشاوره با سارومان به پيش مي‌آيي.» همان‌طور كه در قبل ذكر شد، نقش‌گويي‌هاي فوق‌العاده‌اي از دوبلورها را مي‌‌توان در دوبله ياران حلقه جستجو كرد كه در اين بين دو اجراي صدايي حكم شاهكار را دارد يكي صداپيشگي حسين عرفاني به جاي شخصيت گاندالف (با بازي يان مك‌كلين)‌ و ديگر منوچهر والي‌زاده به جاي برومير (شان بين)‌ كه هر دو با وجود پركاري بي‌محابايشان در دوبله تلويزيون، در اينجا با حس و حالي ديگر نقش‌گويي كرده‌اند. عرفاني با گويشي پيرمردانه با رگه‌هايي از مهرباني، شخصيت گاندالف را دوست‌داشتني كرده و منوچهر والي‌زاده با همان صداي آشنا و جوانانه‌اش و اين بار با جنسي از دليري و جاه‌طلبي، صداي نقش برومير را معركه از آب درآورده و آن را تبديل به نقطه عطفي در كارنامه‌اش كرده است. بخصوص وقتي خصايل تشويش و حس قدرت را در ديالوگ‌هاي برومير اجرا مي‌كند. يكي از بهترين نقش‌گويي‌هاي پرسوناژهاي مكمل در دوبله سال‌هاي اخير، اختصاص دارد به اجراي مسلط امير صمصامي به جاي شون آستين (در نقش سم، هابيتي مهربان كه يار هميشگي فرودو است)‌ كه در همين دوبله ارباب حلقه‌ها شاهد آن بوديم و صمصامي به خوبي توانسته گوياي حالات دلسوزي، پريشاني و نگراني‌هاي شخصيت سم باشد. تورج مهرزاديان و ناصر احمدي با صداهاي حجمي داري كه دارند حضور دلپذيري در دوبله اين فيلم ايجاد كرده‌اند. مهرزاديان با لحني رسمي و درباري به جاي پادشاه الف‌ها يعني الروند و ناصر احمدي با حالتي تيپيك و فانتزي به جاي كوتوله دوست‌داشتني به نام گيملي خيلي جذاب نقش‌گويي كرده‌اند. با توجه به اين كه ارباب حلقه‌ها داستان مردانه‌اي دارد ولي حضور شخصيت‌هاي زن با وجود كم‌تعداد بودنشان، چشمگير است و امير زند با توجه به اين موضوع، از صداي دو دوبلور بااستعداد اين سال‌هاي دوبله، افسانه پوستي (در نقش آروين/ ليو تايلر)‌ و نگين كيانفر (كيت بلانشت در نقش ملكه جنگل)‌ استفاده شاياني كرده است همچنين مي‌توان اين مهم را به صداي هابيت‌هاي دوست‌داشتني چون بيلبو بگينز (ايرج رضايي)‌، پيپين (عباس نباتي)‌ و مري (كسري كياني)‌ نيز تعميم داد ضمن اين كه امير زند خودش هم به جاي لگولاس (اورلاندو بلوم)‌ نقش‌گويي ارائه داده است. دو صداي نقش اصلي ديگر اين فيلم يعني فرودو (اليجا وود)‌ و آراگورن (ويگو مورتن)‌ را به ترتيب افشين زي‌نوري و سعيد مظفري با حالت‌هايي از ترس و جستجوگري و منشي پهلوانانه گفته‌اند كه در قبل در همين صفحه از شيوه گويندگي اين دو دوبلور حرفه‌اي مطالبي درج شده است. در انتها براي دوستداران دوبله تماشاي ارباب حلقه‌ها دو دريغ را به همراه مي‌آورد يكي از دست دادن ظاهري صداي زنده‌ياد كاملي كه مي‌توان در اينجا به يادگار صداي ايشان را شنيد و دريغ ديگر اين كه چرا امير زند بعد از ارائه شاهكار دوبله سه‌گانه ارباب حلقه‌ها و پالپ فيكشن، ديگر كاري به قوت اين دو اثر از وي ديده نشد كه حيف است شاهد خاموش شدن تدريجي استعداد مدير دوبلاژ صاحب سبكي چون امير زند باشيم وقتي كه دوبله به ياد ماندني ارباب حلقه‌ها در كارنامه‌اش ديده مي‌شود.

نيروان غني‌پور     

قاب کوچک 13 مهر 1387

به نظر من هم دوبله این فیلم یکی از بهترین دوبله ها در سال های اخیر است که یاد آور دوبله های درخشان دهه پنجاه می باشد.

زندگی منشوریست در حرکت دوار ....  یاد استاد عطاءالله کاملی گرامی باد .

همیشه با شنیدن دکلمه ایشان در سریال هانیکو ( داستان زندگی) بی اختیار دلتنگ صدای دلنشین و با وقار استاد می شم . یادش گرامی باد .

البته بهتر است که آهنگ ها ، قبل از استفاده به عنوان زنگ موبایل ، ویرایش شوند تا تیکه هایی از آهنگ که مناسب این کار است از بقیه قسمت ها جدا شود. از این به بعد در اینجا ، آهنگ هایی که خومان برای موبایل آماده کرده ایم را آپلود می کنیم.

برای اول کار ، آهنگ زیبای بچه های کوه آلپ را که ادیت کرده ام برای دانلود دوستان قرار می دهم. این آهنگ را به صورتی ویرایش کرده ام که در ابتدا یک ریتم رفت و برگشتی ملایم را آغاز کند و بعد از چند ثانیه شروع به تندتر شدن و بلندتر شدن می کند. نوع خاص این موزیکِ سنتوری ، که بسیار شبیه زنگ ساعت های قدیمی است بر روی زنگ موبایل بسیار زیبا می نشیند.

بچه های کوه آلپ - نسخه بهسازی شده برای زنگ موبایل

http://www.4shared.com/file/211581773/9bc8ef53/alp.html

سانست بلوار    Sunset Boulevard   -  

شاهکار سینما

محصول 1950

برنده 3 جایزه اسکار

نویسنده وکارگردان:بیلی وایلدر

ویلیام هولدن/جو گیلیس

گلوریا سوانسون/نورما دزموند

نانسی اولسون/بتی شیفر

فرد کلارک/شلدراک

اریک فون استروهیم/ماکس فون مایرلینگ

سیسیل بی دیمیل/در نقش خودش

.

.

.

باستر کیتون/درنش خودش

نوبتی هم باشد نوبت یکی از گل ترین و دوست داشتنی ترین کارگردان های تاریخ سینماست: بیلی وایلدر 

مطلب در اینترنت زیاد است اما به جای کپی برداری بهتر دیدم از احساس خودم نسبت به این هنرمند بزرگ بگم. کارگردان خوب در تاریخ سینما کم نداشته ایم. بعضی از آنها دهها و حتی صدها فیلم می ساختند و از قضا چند فیلمشان شاهکار از کار در می آمد. اما بعضی دیگر به هر فیلمنامه ای که دست می زدند طلا می شد. مثل آشپزی که از ساده ترین مواد ، بهترین و خوشمزه ترین غذاها را درست می کند. تعداد این کارگردان ها در تاریخ سینما زیاد نیست و زیاد هم نخواهد بود. خب هیچکاک یکی از آنها بود که سبک خاص و خلاقانه خاص خودش را داشت و برای همین همیشه بین سینمادوستان محبوب است. اما من کسی را نمی شناسم که سینما را بشناسد اما بیلی وایلدر را نشناسد ( چه  جمله ای شد ! )

هر عاشق سینمایی ، هر عاشق سینمای کلاسیکی را بپرسید ، در فهرست برترین فیلم هایش حتما چند تا از فیلم های وایلدر هست. فیلم هایی شاد و در عین حال بامعنی ، که مناسب هر سلیقه ای است. از غرامت مضاعف گرفته تا سانست بولوار . از بازداشتگاه شماره 17  تا سابرینا . از خارش هفت ساله تا بعضی ها داغشو دوست دارند . از آپارتمان تا ایرما خوشگله. برای اثبات نبوغ وایلدر فقط دو تا سه تا از این فیلمها کافی بود. گرچه او نیز مانند هیچکاک همیشه شکسته نفسی می کرد. وايلدر گفته : اگر تكه‌هايي از بهترين فيلم‌هايم را جمع كنند، فقط مي‌توان از آن‌ها يك فيلم  46 دقيقه‌اي عالي ساخت ... !   ... اِه . اینقدر شکست نفسی نکن استاد

     Billy Wilder

او همچنین در بسیاری از فیلم های معروف دیگر ، در نقش های غیر اصلی به زیبایی ایفای نقش کرده است. فیلم هایی همچون : توپ های ناوارون  ، زنده باد زاپاتا ، لورنس عربستان و ...  . در زندگینامه او در سایت های می خوانیم که این بازیگر مکزیکی الاصل ، بوکسور و نقاش هم بوده و بعضی وقت ها هم دستی بر قلم نویسندگی داشته است ! او نیز مانند بسیاری از بزرگان بازیگری ، پله های ترقی را یک به یک و از بازی در نقش های رده سوم شروع کرد و سابقه بازی در تاتر برادوی را نیز با خود دارد. دوبلور بسیاری از نقش های میانسالی کویین ، استاد منوچهر اسماعیلی است که صدای زیبایش ، بسیار با چهره این بازیگر تناسب دارد.

پی نوشت : در عکس چقدر چهره  منوچهر  اسماعیلی و آنتونی کویین شبیه است

(سرب - 1367)

کارگردان: مسعود کیمیایی

نویسنده: مسعود کیمیایی- تیرداد سخایی

گویندگان اثر:

 منوچهر اسماعیلی : مرحوم هادی اسلامی، جمشید مشایخی، مرحوم جلال مقدم

خسرو خسروشاهی : امین تارخ

مرحوم عطاالله کاملی: فتحعلی اویسی

ژرژ پطرسی: سعید پیردوست

زهره شکوفنده: فریماه فرجامی

یکی از سکانس های فیلم با صدای منوچهر اسماعیلی برروی مرحوم هادی اسلامی و صدای خسروخسروشاهی برروی امین تارخ...

http://www.4shared.com/file/205252100/86.../sorb.html

چطور باید در مورد مطالب ، موضوعی را بیان  کرد یا پاسخ داد. راهنمایی می خواهم.

تروفو از آغاز تا موج نو

Francois Truffaut

b. February 6٬ 1932٬ Paris٬ France
d. October 21٬ 1984٬ Neuilly-sur-Seine٬ France

by Juan Carlos Gonzalez A.
translated by Tristan Vasquez

ترجمه به فارسی توسط سیامک کشف الایات

تروفو همان سینما است

او باید یک زن می بود. پس آن زن جوان زیبا است که می بینیم سوار بر دوچرخه است. در این لحظه تیتراژ فیلم ٬ تصویر او را می پوشاند. این صحنه های ابتدایی فیلم Les Mistons ? 1957 است. تقریبا دومین باری است که کارگردان این جرات را پیدا می کند که خودش را در پشت دوربین قرار دهد و اولین باری است که او رویای خودش را برای اسیر کردن ما در یک طلسم سینمایی به تصویر می کشد. نویسنده با اشاره به این دختر در دوران کودکی اش به یاد می آورد. <برنادت به رویاهای نصفه و نیمه و فانتزی های مخفی ما روح می بخشد. آن دختر سبب بیدار شدن و برافروخته شدن احساسات شهوانی ما می شود.> ما می توانیم این لغات را در برابر کارگردان نیز به کار ببریم٬ مردی احساساتی و حساس٬ و هنرمندی متعهد و مستقل. کارگردانی که بیش از عشق ورزیدن به سینما ٬ آن را می فهماند و بیان می کرد. او خود سینما بود. او همان فرانسوا تروفو بود.

نمای ابتدایی فیلم Les Mistons ? 1957  از تروفو

تروفو اولین منتقد خود آموخته بود که به شهرتی مردمی دست یافت. enfant terrible یعنی کسی که با اظهاراتی موجب ناراحتی عده ای می شود ٬ غولی که توسط آندره بازین ساخته شد و همان کسی که تصمیم می گیرد حرفه سینما را با دیدن ٬ لمس کردن و تنفس کردن بیاموزد.

زندگی در کلوز-آپ

فرانسوا تروفو در 6 فبریه 1932 در پاریس متولد شد. پسرJeanine de Monferrard  و پدری ناشناس. همسر آینده مادرش او را به عنوان فرزند خوانده قبول کرد و فامیل خودش را بر روی او گذاشت ولی فقط همین بود. از بدو تولد پسر به دستان پرستاری سپرده شد و پس از مدتی او از این فرد غریبه توسط مادربزرگش نجات پیدا کرد و برای ادامه زندگی به خانه مادربزرگش برده شد. دیسیپلین سخت پدر بزرگش تنها با کتاب خوانی و نواختن موسیقی توسط مادر بزرگش آرام می شد و پدر بزرگش اعتقاد داشت که پسر باید به کتاب علاقه مند باشد و باید این علاقه را در خود بیابد. پس از مرگ مادربزرگ٬ زمانی که فرانسوا ده سال داشت برای اولین بار به زندگی پدر و مادرش راه داده شد.

 اولین ارتباط او با سینما در سن 8 سالگی اتفاق افتاد. نام فیلم Paradis Perdu ? 1939 به کارگردانی  Abel Gance بود. فرانسوا به طور مخفی به سینما رفت٬ بدون این که پولی پرداخت کند و پس از فرار از مدرسه یا هر فرصت دیگری که تنها می شد به سینما می رفت.فرانسوا در سن 14 سالگی پس از ترک کردن چندین مدرسه بالاخره تصمیم می گیرد به خودش بیاموزد. در دوران مدرسه تنها چیزی که توانست به او کمک کند یکی از هم کلاسی هایش به نام Robert Lachenay بود که بعد ها به بهترین دوست او نیز تبدیل شد.

تروفو تصمیم گرفت روزی سه فیلم ببیند و هفته ای سه کتاب نیز بخواند. بعد از شرکت در جلسات منظم Techniciens du film ٬ بهترین مدرسه او سینماتک بود که توسط Henri Langlois در دسامبر 1944 دوباره باز شد.

با پول هایی که با کار کردن در فروشگاه خوار بار فروشی بدست می آورد٬ در اکتبر 1948 خودش کلوپ فیلمی به نام Cercle cinemanie ٬ ساخت . او مجبور شد که برای تامین مخارج اولین نمایشی که یکشنبه ها در سالنی اجاره ای انجام می شد دستگاه تایپی را از شرکت پدرش بدزد.

آندره بازین یا جستجو پدر

تروفو 16 ساله

پخش فیلم The Cercle Cinemanie  (همان کلوپ فیلم تروفو) با پخش فیلم کلوپ فیلم Travai et culture که توسط منتقدی به نام آندره بازین (Andre Bazin) اداره می شد هم زمان شد و تروفو تصمیم گرفت که برای متقاعد کردن او برای تنظیم دوباره برنامه های کلوپش به ملاقات او برود. در 30 نوابر 1948 تروفو 16 ساله توانست آندره بازین را ملاقات کند که منتقد Le Parisien Libere  بود و قبلا در سن 30 سالگی به شهرت زیادی دست یافته بود. برای تروفو این مکان ها به کلاس فیلم تبدیل شده بود٬ به خانه ای برای او و محلی که می توانست آلن رنه ٬ کری مارکر و الکساندر استروک را ملاقات کند. مدتی بعد سرانجام پدرش موافقت کرد که بدهی های حاصل از کار او را بپردازد به شرطی که فرانسوا کتبا تعهد دهد که شغل محکم و ثابتی بدست آورد و کلوپ فیلم را ترک کند. Cercle Cinemanie (کلوپ فیلم تروفو) قبلا قرار داد سه پخش فیلم دیگر را بسته بود و فرانسوا تروفو با پشتکار زیاد به کار خود ادامه دا د ٬ به همین دلیل نا پدری اش رولاند تروفو او را به جرم ٬ خلاف تعهد خود عمل کردن ٬ در حبس در اداره پلیس قرار داد. تروفو مدتی را در سلول کوچکی در اداره پلیس گذراند و سپس از آن جا به اداره پلیس مرکزی انتقال داده شد و از آن جا به مرکز نگهداری نوجوانان متخلف Villejui در Parisian برده شد. در آن جا روانشناسی برای درخواست کمک به فرانسوا تروفو با آندره بازین تماس گرفت و او نیز قول داد که به فرانسوا کاری در  کلوپ فیلمش بدهد. تروفو تحت شرایطی و با شرط رفتن به خانه ای مذهبی در Versailles آزاد شد ولی پس از 6 ماه به دلیل رفتار بد از خانه بیرون انداخته شد.

 آندره بازین 

آندره بازین و تروفو 

بازین تروفو را به عنوان منشی شخصی استخدام کرد و فرانسوا در 18 سالگی آزادی قانونی نسبت به پدر و مادرش بدست آورد و به نوعی به استقلال رسید. بازین تروفو را به انجمن فیلم Objectif 49 معرفی کرد٬ گروهی ممتاز ٬ که انجمنی را برای انتقاد های جدید فراهم آورد و محلی بود که کارگردانانی مانند ارسن ولز ٬ روسلینی و Sturges کارهای خود را عرضه می کردند. مدتی بعد ژان لوک گدار ٬ Suzanne Schiffman و Jean Marie Straub به این انجمن ملحق شدندو با یکدیگر عهد بستند که هیچ جلسه ای از جلسات گروه را از دست ندهد. پنجشنبه ها آن ها به Cine club du Quartier laxative می رفتند که به وسیله اریک رومر هماهنگ می شد. در روزنامه این کلوپ فیلم ٬ تروفو ٬  اولین گام هایش را به عنوان منتقد در تابستان 1950 برداشت. اولین مقاله او برداشت جدیدی از نسخه اریژینال فیلمLe Regle de jeu ? 1939  از ژان رنوار بود.

استفاده از نقد فیلم به عنوان یک شمشیر

در آوريل ۱۹۵۰ ٬ تروفو به عنوان ژورناليست در مجله Elle شروع به كار كرد و همكاري او با نشريه هاي Cin魤igest و Lettres du monde و France-dimanche ادامه داشت. سپس در يك تصميم غير قابل درك براي ارتش فرانسه نام نويسي كرد ٬ اما مدتي بعد ٬ به دليل فرار از ارتش زنداني شد. سر انجام آزادي او با تلاش هاي آندره بازين و فشار هاي مقامات سياسي در فبريه ۱۹۵۲ به وقوع پيوست.

پس از ساكن شدن با خانواده بازين در خلال مدتي كه تروفو خودش را ( با آرامش بيشتري ) مشغول فيلم ديدن و نوشتن مقاله به عنوان مقاله نويسي مستقل مي ديد تلاش هاي زياد اما بي ثمري براي استخدام براي كار انجام داد.

زماني كه او در ارتش در زندان به سر مي برد نشريه فيلم جديدي به نام كايه دو سينما توسط آندره بازين ٬ دونيل الكروز و جوزف ماري انتشار يافت. علاقه آن ها به انتشار نقد هايي هوشيارانه و متحرك باعث انتشار چنين نشريه اي شد. تروفو شروع به كار بر روي نوشته اي براي آن نشريه با نام   A Certain Tendancy of the French Cinema كرد كه در آن مقاله بر عليه ?tradition of quality? مطالبي نوشته بود كه مربوط به انحراف و تمايل كارگرداناني چون Claude Autant-Lara ٬ Jean Delannoy و Yves All駲et براي اقتباس هاي ادبي بود و همچنين مربوط به كار هاي فيلم نامه نويساني چون Jean Aurenche و Pierre Bost .

مجله کایه دو سینما

با اين حال اولين مقاله تروفو براي چاپ شدن در نشريه (در مارچ ۱۹۵۳) مروري بر فيلم ترس ناگهاني - ۱۹۵۲ اثر ديويد ميلر بود .از اين تاريخ به بعد نوشته هاي او غير قابل كنترل شد و حتي در بعضي مواقع او مجبور به استفاده از نام مستعار مي شد.

در ژانويه ۱۹۵۴ مقاله اصلي او A Certain Tendancy  ... به همراهي سر مقاله اي از دونيل الكروز به چاپ رسيد. با اين انتظار كه عكس العمل هايي در برابر لحن تيز تروفو بوجود آيد. بلافاصله نظر هاي موافق و مخالفي شكل گرفتند و در همان زمان از جواني كه جرات حمله به دست نيافتني هاي سينماي فرانسه را از خود نشان داده بود انتقاد ها و طرفداري هايي صورت گرفت . در اين مقاله تروفو اشاره كرده بود:

To invent without betrayal is the key phrase that Aurenche and Bost like to quote٬ forgetting that it is also possible to betray by omission. This foremost enunciated principle of Aurenche and Bost's system is so attractive٬ that nobody has taken care to verify closely its operation

در طول ۶ سال تروفو ۱۷۰ مقاله را در اين مجله به چاپ رسانيد كه بيشتر آنها مروري بر فيلم ها و مصاحبه ها با كارگردان ها بود. همچنين در همان سال از طرف هفته نامه فرهنگي Arts-Lettres-Spectacles   که در آن زمان خانه روشنفكران راست گرا بود با او تماس گرفته شد. تروفو در طول پنج سال بعد تروفو ۵۲۸ مقاله براي اين مجله به چاپ رسانيد كه در آن ها اين حمله به سنت گرايان را ادامه داد و حمله اي به روشنفكران جناح چپ نيز داشت. روش و شيوه نوشتن تروفو خشن و انتقادي ولي اخلاقي بود .مخلوطي از خشم شديد و كمي مزاح. در هر حال او بسيار مهربان بود و اين مهرباني به خصوص با كارگردانان بسيار بيشتر بود.

از جانب نشريه هاي چپ گرا مانند L'Express و Les Temps modernes همواره انتقادات تندي عليه تروفو وجود داشت. حتي به او تهمت فاشيسم مي زدند. اما بيدار گري ها و  تحريك هاي او هم چنان ادامه داشت. در مقاله اي از او از سانسور ٬ كه بر فيلم هاي امريكايي تحميل شده بود پشتيباني كرد. او فيلمي را كه توسط همكار يك نازي نوشته شده بود را ستايش كرد و همچنين به رژيم سلطنتي فرانسه نيز احترام مي گذاشت. همراه با جكوس ريوت تروفو همچنان خودش را وقف مصاحبه با كارگردانان مورد علاقه اش مي كرد. تروفو تبديل به دوستي براي رنوار ٬ Max Ophuls و از همه بالاتر روبرتو روسليني شد. تروفو براي آن ها نمايش نامه مي نوشت و بر همكاري با آن ها اصرار مي ورزيد و با اينكه نتيجه اي به همراه نداشت ولي به او اعتبار زيادي مي داد. براي تروفو كارگرداني كه از نظر برترين بودن با كاگردانان فرانسوي مورد علاقه اش چون روبر برسون ٬ ژان كوكتو ٬ آبل گانس ٬ ژان رنوار و جكوس تاتي برابري مي كرد كسي جز آلفرد هيچكاك نبود.

تروفو و آلفرد هیچکاک 

همراه با Robert Lachenay به عنوان تولید کننده فیلم و Jacques Rivette پشت دوربین ٬ تروفو اولین فیلم کوتاهش را به صورت صامت و ساه و سفید با نام Une Visite -1955 ساخت. او درباره فیلم گفت: <در کل فاقد پلات بود و آن درک نشدنی بود.> پس از پایان یافتن ساخت فیلم او از نتیجه ناراضی بود و فیلم را پخش نکرد و فقط یک بار در سال 1982 این فیلم پخش شد.

در سال 1957 تروفو فیلم Les Mistons را بر پایه داستان کوتاهی از Maurice Pons ساخت. برای این فیلم ٬ نقد های بسیار خوب بیان شد و تروفو جایزه بهترین کارگردان را برای آن فیلم در جشنواره فیلم Mondial در Brussels  گرفت. کارگردان Jean Delaney تنها کسی بود که علیه این فیلم صحبت کرد و گفت این موضوع که پوستر فیلم او Chiens perdus sans collier  ? 1955 توسط بچه های فیلم تروفو پاره شد ٬ برای او غیر قابل فهم بود. این یک اشاره اما خیلی آشکار بود. موج نو ساختار کهنه سینمای سنتی فرانسه را پاره می کرد. در نهایت دلونی تلافی حرفش را از جانب تروفو زمانی که Madeleine Morgenstern (دختر رئیس توزیع فیلم مهمی به نام CEO of Cocinor )نامزد شد ٬ گرفت و تروفو با این کار توانست برای فیلم هایش سرمایه گذاری کند و حتی توانست کمپانی تولید فیلمی به نام Les Films du Carrosse را برای خودش داشته باشد. این زوج در اکتبر 1957 ازدواج کردند.

در 1958 و در مدتی که منتظر شروع ساخت فیلمی که اقتباسی از رمان Temps Chaud از Jacques Cousseau بود٬ که در آن Bernadette Lafont نقش اول را ایفا می کرد. تروفو فیلم کوتاهی در دو روز به نام Histoire d'eau را ساخت. در ویرایش و باز نویسی تعداد زیادی از دیالوگ ها ٬ گدار به او کمک کرد. تروفو با سود جویی از سیلی که در جنوب پاریس جاری شده بود زوجی را در اتوموبیلی فیلم برداری می کرد که سعی در گذشتن از جاده هایی بودند که بسته شده بود. این فیلم انعکاسی از عشق ٬ آب و هوا و ادبیات بود. با آسیب جدی که به Bernadette Lafont  رسید باعث شد که آن اقتباس باز هم عقب بیفتد و این با برای مدت خیلی بیشتر و به همین دلیل تروفو تصمیم گرفت خودش را در ماجرای دیگری بیاندازد.

او برای آخرین بار در جشنواره کن به عنوان منتقد حاضر شد و پس از آن این فعالیت را در پشت کار های دیگر قرار داد. در این زمان بود که بر در خانه او 400 ضربه نواخته شد.

پوستر فیلم 400 ضربه از تروفو

موج نویی ساحل های سینمای فرانسه را در هم شکست

با کمک هایی از طرف پدر زنش٬ تروفو ٬ برای پروژه جدیدش که بر اساس تجربه هایش در دوران کودکی و نوجوانی بود توانست سرمایه ای فراهم کند.Les Quatre cents coups   متولد شد. 'faire les quatre cents coups' اصطلاحی است به معنی شرارت کردن یا به مشکل برخوردن. برای انتخاب بازیگر نقش اول اعلامیه ای در France-soir نوشته شد و بدین وسیله نوجوان 14 ساله ای انتخاب شد. او بچه ای بی ثبات و شاگرد ضعیفی در مدرسه بود و نام او Jean-Pierre Leaud بود. فیلم برداری این فیلم در صبح روز 10 نوامبر 1958 شروع شد و در همان شب سرنوشت این بود که آندره بازین به خاطر سرطان خود در گذشت. در آپریل سال آینده این فیلم برای نمایش در جشنواره کن انتخاب شد و در همان جا جایزه بهترین کارگردان را از آن خود کرد.

ژان پیر لود و تروفو

تروفو و کاکتو و ژان پیر لود 

با این موفقیت زیباشناسی جدیدی اعتبار گرفت٬ موج نو ٬ اصلاح طلبانه و انتقادانه.Pierre Billard  از اصطلاح موج نو ( که از مقاله ای از Fran篩se Giroud در  L'Express سال های قبل منتشر شد بیرون آمد) در مقاله ای که در سال 1958 در Cin魡 منتشر کرد استفاده کرد. به هر حال فقط بعد از پریمیر فیلم 400 ضربه (تروفو) و Les Cousins (کلود شابرول) بود که رسانه ها استفاده وسیعی از اصطلاح موج نو (nouvelle vague ) کردند و آن را به عنوان سمبل یک گسستگی که فراتر از یک هوس زودگذر بود سر زبان ها آورد.

نسل کارگردانان از دهه 1950 ٬ که خود را وقف در ساختن فیلم هایی که برگرفته از فیلم نامه های خوب و کامل ولی وفادار به فرمولی که دستور به کم کردن همه چیز برای رسیدن به سبکی استاندارد و قابل شناسایی و دارای ساختمانی روایی می داد٬ کردند٬ رسیدی برای رسیدن به موفقیت را قبلا بدست آورده بودند . همواره تمرکزی تماتیک بر روی گذشته وجود داشت ٬ بنابراین این کارگردانان به اندازه وابستگی به  آثار ادبی گذشته ٬ به آن فیلمنامه نویسان حرفه ای نیز وابسته بودند. برای این کارگردانان نو سازی تصویر و جزئیات موقتی مهمتر از ارتباطی بود که این آثار با بینندگان ایجاد می کرد. نو آوری و ریسک ٬ از کاستی های بزرگ مسیر اصلی سینمای فرانسه٬  در دهه 1950 بود و در آن جا فضایی برای تولیدات مستقل و کوچک بود.

تروفو و بقیه کارگردانان Parisian که در کن 1959 فیلم هایی به نمایش گذاشتند ٬ همگی ٬ بیشتر جوان بودند. در سال های آینده ٬ 50 فیلمساز دیگر که در که در سال بعد اولین فیلم هایشان را به نمایش گذاشته بودند به این سلسله اضافه شدند. آن ها همگی رئالیسم را به کار می بستند و روز به روز با طرح های زیبا گرانه آن ها نیروی دوباره ای به فرم سینمایی می داند. آن ها دوربین های دستی را به دست می گرفتند و از Jump-Cut Editing استفاده می کردند و همچنین از بازیگران آماتور برای ساختن فیلم های کم بودجه خارج از سیستم استودیو ٬ استفاده می کردند و ساختار زبان سینمایی را٬ با آزادی ٬ برای انتخاب محتوای تماتیک فیلم هایشان ٬ تجربه می کردند.

شروع کنندگان موج نو فرانسه و همراهان آن ها (Alain Resnais٬ Jacques Demy٬ Philippe De Broca٬ Agn賠Varda and Jean Rouch ) اعتقاد داشتند که یک فیلم بالاتر از هر چیز متعلق به مولف است و  باید جایی باشد که کارگردان بتواند ادعا کند بدون هیچ تاثیری از هیچ یک از کسانی که در آن همکاری می کنند به صورت خلاقانه صحبت می کند. موج نو فرانسه وانگارد ساختار بندی شده بصورت ایدئولوژی را نشان نمی داد بلکه عکس العملی ناگهانی و پاسخی تقریبا تسکین دهنده به شرایطی سخت و غیر قابل تحمل بود. به این دلیل ٬ فیلم های آن ها از کیفیتی غیر معقول رنج می بردند و هیچ کمبودی از افراد فرصت طلبی که نداشتن استعداد خود را زیر پرچم موج نو می پوشاندند وجود نداشت.

در این دوره تروفو غرق در موفقیت هنری و مالی حاصل از 400 ضربه ٬ که به او امکان زندگی راحت بدون دغدغه های اقتصادی را داد ٬ بود. سپس او به اقتباس داستانی از David Goodis٬ به نام Down There کرد که در Gallimard تحت عنوان سری های پر طرفداری به نام Shoot the Piano Player به چاپ رسید. همان نامی که فیلم آینده او در سال 1960 با خود داشت. ( در فرانسوی Tirez sur le pianiste ) افراد مهمی بودند که در این فیلم همکاری کردند و تعدادی از آن ها ٬ از آن پس عضو دائمی تیم فیلمسازی تروفو شدند. در این تیم Suzanne Schiffman بود که به عنوان سوپروایزر با او شروع به همکاری کرد و به عنوان دستیار کارگردان از گروه جدا شد ٬ همچنین Georges Delerue بود که تبدیل به آهنگساز او شد و Raoul Coutard بود که سبک سینمایی او معرف زیبایی شناسی بصری موج نو فرانسه است.

فیلم در نوابر 1960 در پاریس به نمایش در آمد و با موفقیت کمی در فروش همراه بود. شکستی بود که با بد شانسی  های  فیلم Une Femme est une femme by از گدار و فیلم Les Godelureaux از شابرول و فیلم Lola از دمی همراه شد. برعکس ٬ این فیلم ها به عنوان موج نو به شدت مورد حمله قرار گرفتند. بسیاری از روزنامه نگاران این جنبش را به خاطر فراری دادن تماشاگران از سینما ها در آن زمان ٬ به دلیل اینکه این فیلم ها به شدت روشنفکرانه و خسته کننده بودند مقصر دانستند. منتقدان نیز این جنبش را محکوم به تو خالی بودن کردند.

تروفو به شدت درگیر فیلم های بعدی اش شد که احساس نمی کرد که موج نو در حال مرگ است. Roger Vadim علیه تروفو شکایتی به خاطر مقاله تروفو در France-observateur که از او به دلیل دخالت کردن در فیلم  La Bride sur le cou  (1961). از Jean Aurel شکایت کرده بود تحویل داد و محاکمه ای تشکیل داد. محاکمه ٬ جنبش را در هم شکست. تروفو در محاکمه شکست خورد و همگی تضعیف روحیه شدند و دوره بر هم خوردگی جنبش ٬ رقم خورد و این شکست با ساخته شدن سبک هایی جبران ناپذیر و پیشی گرفتن ها از نظر مالی برجسته می شود. در سال 1967 تروفو نا امید بیان کرد : < امروزه هر کس باید به اینکه در موج نو بوده و در آن باقی مانده است ٬ به اندازه کسی که با وجود اشغال کشورش همچنان یهودی باقی مانده است افتخار کند. > با این وجود ٬ این تلخی هرگز به فیلم های او که همواره از اصل های اساسی که توسط جنبش آن ها بوجود آمده بود یعنی ٬ آزادی ٬ استقلال و احساس ٬ دور نشد.

برگرفته از سایت http://www.sensesofcinema.com

اریک رومر (2010-1920)

در چندین فیلم فرانسوی، یک داستان ساده و گاه "تکراری"، با سه چهار شخصیت، در فضایی خلوت و آرام با تصاویری ناب و شکیل روایت می‌شود. در این فیلم‌ها همواره دستخط یک هنرمند دقیق و ورزیده آشکار است.

اریک رومر، متولد ۱۹۲۰ در نانسی، از نقدنویسی به سینما روی آورد. در جوانی در کنار ژان لوک گدار و ژاک ریوت در دو نشریۀ سینمایی فعالیت داشت: "گازت دو سینما" و سپس "کایه دو سینما". با نقدها و نوشته‌های او و همکارانش بود که "موج نو" شکل گرفت. پس از مرگ آندره بازن در سال ۱۹۵۸ اریک رومر سردبیر "کایه دو سینما" شد.

رومر نسبت به همکارانش در موج نو، در آرامش و بی سروصدا کار می‌کرد. در مقایسه با روایت‌های رمان‌گون فرانسوا تروفو و کلود شابرول، کار او را می‌توان با "داستان کوتاه" یا نوول سینمایی مشابه دانست.

نقل یک حکایت

رومر در طول پنج دهه، ۲۴ فیلم سینمایی کارگردانی کرد. اولین فیلم خود را به نام "علامت شیر" در ۱۹۵۹ ساخت.

با سیکل "حکایت‌های اخلاقی" که از سال ۱۹۶۲ تا ۱۹۷۲ به روی پرده آمد، سبک خاص خود را معرفی کرد که سنت حکایت ادبی را با رنگ و بویی تازه به سینما آورد.

در فیلم‌های "شب من با مو" (۱۹۶۹) "زانوی کلر" (۱۹۷۰) "عشق در بعد از ظهر" (۱۹۷۲) با بیانی روان و بی پیرایه، حرکات آرام و طبیعی دوربین، همیشه داستانی ساده روایت می‌شود، که چه بسا برای بیننده آشنا باشد: دیدارهای روزمره، برخورد عادی چند نفر، روابط انسانی، و همیشه عشق.

ماجرای فیلم همیشه با حادثه‌ای طبیعی یا رویدادی عادی شروع می‌شود: یک توفان، یک مهمانی، یک مرخصی... داستان بدون گره‌های روایی یا شگردهای فنی در بستری روان جریان می‌یابد. چند زن و مرد (معمولا بازیگران غیرحرفه‌ای یا هنرپیشه‌های ناشناس) دور میز یا در پیاده روی با هم گفت و گو می‌کنند.

در جشنواره فیلم ونیز در سال 2001 از اریک رومر برای دستاوردهای هنری اش تقدیر شد

شور و هیجان زیادی در کار نیست، اما در ورای مکالمات، در میان سطور حکایت، لرزه‌های عاطفی و توفان‌های احساسی مدام اوج می‌گیرد.

کلام در سینمای رومر چنان ساده و بی پیرایه است که گمان می‌رود بازیگران در بداهه به زبان آورده‌اند. اما کنایه‌ها و تکیه کلام‌ها و ضرب‌المثل‌ها به زبان روایت بافتی رنگین و چندلایه می‌دهد.

اعجاز شاعرانه‌ی سینمای رومر در سکون و آرامش شکل می‌گیرد. در این سبک سهل و ممتنع، تماشاگر نه از گره‌های روایی یا ماجراهای هیجان‌انگیز، بلکه از تنش‌های عاطفی به خود می‌لرزد.

رومر تابلوهای خود را با دقت و وسواسی کم نظیر "نقاشی" می‌کرد. او کار خود را "توضیح" روابط انسانی یا داوری درباره کنش‌ها و کشمکش‌ها نمی‌دانست. به پیروی از سنت حکایت‌گویی، یک معضل اخلاقی را با صمیمیت بازگو می‌کرد و از مناظر گوناگون به تماشا می‌گذاشت. تماشاگر می‌توانست سالن سینما را با عصبانیت ترک کند: "باز یک فیلم پرحرف و تکراری"، یا این که تا ابد با داستان فیلم درگیر بماند.

سینماگر پیر

اریک رومر در دهه ۱۹۸۰ دوستداران سینمای خود را یافت و آثارش با توفیق بیشتری همراه شد: پولین در پلاژ (۱۹۸۲) و نور سبز (۱۹۸۶).

در سال ۱۹۹۰ سیکل "چهار فصل" را شروع کرد با فیلم "قصۀ بهار"، و پس از آن فیلم‌های "داستان زمستان" (۱۹۹۲)، "حکایت تابستان" (۱۹۹۶) و پاییز (۱۹۹۸).

اریک رومر در سال ۲۰۰۷ فیلم "عشق‌های آستره و سلادون" را بر پایۀ متنی ادبی کارگردانی کرد و می‌دانست که آخرین فیلم خود را می‌سازد. اریک رومر روز دوشنبه، 11 ژانویه در سن ۸۹ سالگی در پاریس درگذشت.

bbc

///////////////////////////

اریک رومر، از آخرین بازماندگان موج نو فرانسه، درگذشت

اریک رومر

۱۳۸۸/۱۰/۲۳

اریک رومر، فیلمساز صاحب سبک فرانسوی و از پیشتازان سینمای موج نو فرانسه، صبح دوشنبه و در ۸۹ سالگی در پاریس درگذشت.

اریک رومر با نام اصلی موریس هنری در سال ۱۹۲۰ در شهر نانسی فرانسه در خانواده‌ای کاتولیک به دنیا آمد، بعدها به پاریس نقل مکان کرد و ابتدا به تدریس ادبیات فرانسه و سپس روزنامه‌نگاری پرداخت. رومر در سال ۱۹۴۶ اولین و تنها رمان خود با عنوان "الیزابت" را منتشر کرد.

اریک رومر بعدها با ورود به عرصه نقد سینمایی قدم به جهان فیلم و سینما گذاشت. او در دو نشریه سینمایی فعالیت داشت.

در همین زمان بود که او نام "اریک رومر" را تحت تاثیر اریک فون اشتروهایم، کارگردان اتریشی‌تبار، و ساکس رومر، رمان‌نویس انگلیسی، برای خود برگزید.

رومر نقدنویسی را با نشریه "گازت دو سینما" آغاز کرد و بعدها این کار را در نشریه معتبر "کایه دو سینما" دنبال کرد و به همراه سه همکارش، ژان لوک گدار، ژاک ریوت، و فرانسوا تروفو به نقد سینمایی پرداخت. سینمای "موج نو فرانسه" زاده همین همکاری‌ها و نقدهاست.

اریک رومر در طول پنج دهه فعالیت خود بیش از پنجاه فیلم کوتاه و بلند کارگردانی کرد. اولین فیلم او "علامت شیر" نام دارد که در سال ۱۹۵۹ تولید شد.

از فیلم‌های بلند رومر می‌توان به "عشق در بعدازظهر"، "پولین در ساحل"، "ازدواج خوب" و "همسر خلبان" اشاره کرد. فیلم‌های او بارها جوایز جشنواره‌های جهانی از جمله جشنواره برلین، ونیز و کن را به خود اختصاص دادند.

رومر خود فیلم‌هایش را به رمان شبیه می‌دانست. از ویژگی‌های بارز فیلم‌های او، شخصیت‌محوری و استفاده از دیالوگ‌های طولانی غالبا متکی بر پیچیدگی‌های روابط زن و مرد است.

در فیلم‌های رومر، به طور کلی زندگی افرادی به تصویر کشیده شده است که علی‌رغم هوش و مهارت سخنوری همواره در دستیابی به امیال خود ناموفق هستند. تضاد میان رفتار و گفتار افراد از دیگر خصوصیات بارز فیلم‌های رومر است.

فیلم‌های رومر در مقایسه با آثار گدار و تروفو ساده و عاری از زرق و برق هستند، اما کارهای او نیز همچون این دو همواره پیرامون روابط انسانی می‌گردد و با روایاتی از عشق و خیانت درهم آمیخته است.

آخرین فیلم اریک رومر با عنوان "داستان عاشقانه آستریا و سلادون" در سال ۲۰۰۷ در جشنواره فیلم ونیز به نمایش درآمد

رادیو فردا

پینوکیو

•  سرپرست گویندگان: مرتضی احمدی
• نادره سالار پور پینوکیو
• فریده شیرازی: جینا(قسمت اول)
• ناهید امیریان: جینا
• زهرا هاشمی: فرشته مهربون/جولیتا
• نصرت ا... حمیدی : پدر ژپتو
•  مرتضی احمدی: روباه مکار
• زنده یاد کنعان کیانی: گربه نره

پسر شجاع

پسر شجاع : نادره سالارپور/مهوش افشاری
خانم کوچولو/ مهین برزویی
مادر خانم کوچولو: زهرا هاشمی
پدر پسرشجاع: پرویز ربیعی
دکتر بزی: پرویز نارنجیها/پرویز ربیعی
خرس مهربون: ناهید امیذیان
خرگوش کوچولو؟ مهوش افشاری
پدر خرگوش کوچولو: محمد یار احمدی
شیپورجی: تورج نصر
روباه: اصغر افضلی
خرس قهوه ای: جواد پزشکیان
گرگ پیر: صادق ماهرو
نقش های فرعی: نوشابه امیری

برای بزرگ تر کردن این صفحه می توانید بر روی کلمه جعبه پیام در سمت راست بالای کادر و برای بستن موقت آن از دکمه (-) در بالای سمت چپ کادر استفاده کنید. برای رفرش ( نوسازی ) پیام ها هم دکمه رفرش ( علامت دو فلش مخالف در کنار هم ) در پایین سمت چپ کادر وجود دارد.